Jerónimo Prieto Gutiérrez. 42 años. Cádiz. Funcionario
11 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.Cando eu vivía en Andalucía, na vila mariñeira de San Fernando, coñecín a un home que a xente dicía que era gafe. Contaban que estando embarcado, o seu barco perdeuse sete veces.
Daquela traballaba como encargado nunha taberna; serviamos ás nove da mañá café e o resto do día viño. Unha mañá, un paisano que traballaba de soldador veu polo seu café de sempre e en canto o pediu, marchou. «¿Qué te pasó ayer?», pregunteille á mañá seguinte. «¿Qué me pasó?, ¡que vi a ese hombre en el mostrador! y como vuelva a verlo otra vez, no entro más aquí, ¡pero ni yo ni nadie!, porque ese allí donde va trae el ‘bajío’, ¡vamos!, ¡que me fui a mi casa y estuve todo el día ‘acostao’!».
Traballaba o pobre desafortunado de albanel... e a min parecíame un home nobre e bo, como a xente de antes, pero tiña a mala fama de gafe.
En vista do que acontecera e de que eu non estaba para perder a clientela, fun a falar co seu xefe, que adoitaba estar no bar do meu tío Serafín e díxenlle: «Mira, yo con ese hombre no tengo nada, pero es que me dicen los clientes que como lo vean otra vez en mi tienda no vuelven a entrar. A ver si tú que tienes confianza con él le puedes decir algo...».
-¡La gente! ¡la gente! -contestou.
A verdade é que non volveu entrar. Souben que o despediran e sentino moito. Despois, decateime que se foi da vila. A xente era moi supersticiosa... dicían que en sete ocasións perdeuse o barco no que estivo embarcado. Cando a alguén se lle escapaba o seu nome dicíanlle: «¡No lo mentes!, ¡o no te va a salir nada a derechas en todo el día!».
Hoxe, aos meus noventa anos, de cando en vez penso nel e aínda lembro o seu nome… lémbroo perfectamente, pero non o quero mencionar, non vaia ser o demo.