Alejandra Badás Ares. 13 anos. A Coruña. Estudante
02 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.Querido amigo:
Pasaron días desde que non nos vemos e quero explicarche o por que, todo ten que ver coa noite, a escuridade e a morte. Como sabes, sempre tiven medo á escuridade, a xente dicía que eran todos os libros que lía, que me afectaban á cabeza. Non querían escoitar nada sobre as miñas teorías de que na escuridade non está o coco nin ningún ladrón; aí dentro está a morte e estou segura de que teño razón.
Cústame durmir, tardo horas en pechar os ollos. Sempre esperto en medio da noite, ás dúas da mañá, todos os meses de todas as estacións, pero o verán é horrible. Hai unhas noites espertei á hora de sempre, pero cunha pequena diferenza, ía moita calor, non era a calor do verán, era o do inferno. Decidín levantarme a beber un pouco de auga e, para poder ver, prendín a luz. Armeime de valor e saín ao corredor, onde estaba aquela penumbra. Cada paso que daba separábame máis da claridade e achegábame á escuridade. No momento no que xa non vía nada, escoitei un grito de muller, tentei volver ao meu cuarto pero xa era demasiado tarde, notaba como caía e que os meus pulmóns xa non conseguían tocar o aire.
Nese momento puiden ver como a vida me empuxaba aos brazos da morte. Si, amigo, xa non teño nin un chisco de vida no meu interior, eu xa non existo. Aínda así, descubrín cousas sobre a morte que ninguén imaxinaría: é unha muller, ten pel sobre a súa caveira, non viste de negro e é boa persoa; non lle teñas medo. O único malo de non ter vida é que non podo ver aos vivos, non lles podo falar, non podo oír e nin sequera podo sentir. Estas palabras son os derradeiros recordos que se atopan no meu corazón. Un adeus para sempre. Unha pequena alma xa sen corazón, só con palabras.