Ramón Arís, delegado del comité técnico de árbitros: «A violencia no fútbol é un caso illado, pero cando roda o balón, esquecemos todo»
CAMPO LAMEIRO
Recoñece que en 350 partidos da fin de semana pode haber «dous ou tres casos»
15 oct 2025 . Actualizado a las 05:00 h.Nos últimos 15 días houbo dúas agresións ao árbitro en partidos de veteranos. Unha foi en Dorrón e a vítima era un colexiado menor de idade e a outro, en Campo Lameiro. A tensión nos campos e cada vez máis visible, pero, aumentou a violencia? O delegado do Comité de Árbitros en Pontevedra, Ramón Arís, que leva nos campos dende 1996, é dos que creen que son casos illados e que os comportamentos melloraron polo apoio dos clubes e as familias, que asumiron que non hai espazo para a violencia no deporte.
—Aumentou a violencia nos terreos de xogo. Nestes días houbo dúas agresións a árbitros, hai uns meses foron entre xogadores...
—Son incidentes illados que involucran a unha persoa nun momento específico. Nestas últimas, o árbitro estaba completamente protexido polo resto de xogadores e todos culpaban xa á persoa por ter ese momento. Nese sentido, estamos tranquilos. De feito, na agresión que ocorreu hai 15 días, o propio árbitro agradecía na acta o comportamento do resto de xogadores, que axudaron a levantalo, comprobaron que estaba ben e reprenderon á persoa que tivo esa actitude.
—Os últimos sucesos foron en partidos de veteranos, é habitual?
—No de hai 15 días, o árbitro recibe un empuxón despois de pitar un penalti. Caeu ao chan e quedou un pouco abraiado e sorprendido. Son accións que entendo que son ocasionais, aínda que debo recoñecer que na competición de veteranos é un pouco diferente. Hai persoas que son difíciles de controlar, pero os capitáns gañaron autoridade e os chaman á orde para cortar este tipo de accións.
—É a competición con máis altercados, pero os encontros de rapaces tamén teñen problemas.
—Si, a de veteranos é onde hai máis problemas, ??incluso hai veces nas que tamén teñen discusións menores, pero tanto os capitáns como os delegados frean esas actitudes e os centran no xogo. Nas ligas dos nenos tamén hai, pero cada fin de semana temos 350 partidos na delegación de Pontevedra e son máis dun milleiro en toda a provincia, cunha incidencia mínima de dous ou tres problemas. Son moitos partidos, pero en xeral non creo que haxa un pico de violencia. Vexo que cada vez máis directivos de clubes se dan de conta da situación e toman medidas
—Soamente traballando en equipo se poderá mellorar.
—Os directivos están moi centrados no comportamento dos adestradores, dos porteiros e mesmo dos xogadores, da selección nacional e dos propios siareiros. É a maneira de resolvelo todo, traballando xuntos. O árbitro, en certos momentos ten que ter flexibilidade nas súas decisión e comprender certas cuestións que quizais estean algo implícitas na competición, e intentar xuntos chegar a un resultado acertado para que non haxa problemas. O caso é que, cando a pelota comeza a rodar esquécense de todo, non coñeces a ninguén.
—Ve unha evolución no comportamento dos espectadores?
—Hai veces que se suspenden os partidos, noutros casos se aplica o protocolo de agresión verbal a algún afeccionado, pero tamén os xogadores toman medidas para resolver os problemas e iso require coraxe. Por exemplo, nos casos desta fin de semana, os equipos de Terceira División de veteranos non creo que estean moi contentos de aparecer nos medios por agredir a un árbitro. A miúdo son incidentes menores que tratan de solucionarse. Esta fin de semana, nun partido de cadetes estaban insultando ao porteiro, o rapaz estaba nervioso e logo se meteron tamén os pais. O árbitro parou o partido, o delegado actuou con rapidez, interviñeron as forzas do orde e o partido puido continuar e rematarse. Agora hai recursos para actuar, se o deixamos pasar, é cando empeoran.
—Coa morte do avó dun árbitro de balonmán hai un ano en Sanxenxo, pensouse que sería un punto de inflexión no mundo do deporte, pero parece que non é así.
—Temos que entender que os equipos son pequenos, os dirixe pouca xente e non poden estar ao tanto de todo. Ás veces xorden circunstancias difíciles, pero si, noto unha sensibilidade crecente por parte dos dirixentes para tentar levar o xogo por razóns deportivas.
—Esta violencia nos campos, afecta ao interese da xente nova por ser árbitro?
—O número de árbitros que este ano viñeron facer o curso foi tremendo, tivemos máis de cen solicitudes. Ten en conta que na delegación somos sempre entre 250 e 270 árbitros, que baixa nalgún momento do ano por temas de estudos. Non podemos incluír 80 ou cen persoas de golpe porque temos que ir facendo gradualmente.
—Cal é o perfil?
—É moi variado, pero o predominante é o de futbolista ou ex futbolista. Cada vez hai máis mulleres, neste curso creo que hai 15 árbitras, moitas delas xogadoras.
—Con que idade comezan a formarse?
—Nós recomendamos que polo menos teñan rematada a educación primaria, que superen os 12 anos, é a idade que soemos establecer. Cando empezan, son árbitros asistentes que van acompañados dun árbitro principal que toma unha decisión final para que todo estea baixo control. A partires de aí van subindo de categoría pouco a pouco.