Tres nombres para una charanga de jubilados: «Non gañamos moito, pero pasamos unhas risas...»
O BARCO DE VALDEORRAS
Un grupo de músicos conforman Brisas do Sil, Patxi Barullo y Montes Aquilianos
21 ene 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Brisas do Sil, Patxi Barullo y Montes Aquilianos. Tres charangas con los mismos músicos que cambian de denominación según el territorio. «Temos tres nomes, depende para o lado que marchemos», explica entre risas Barullo. Se refiere a si tocan en Valdeorras, en el Bierzo o en Laciana, que son las comarcas de las que proceden los integrantes. Llevan casi una década juntos. «As charangas somos como os equipos de fútbol, fichas de aquí, fichas de alá», resume el portavoz. Es habitual que haya cambios de nombres y también nuevas caras, aunque en este caso el grupo se mantiene desde hace tiempo. Los une la pasión por la música y por pasarlo bien. Y presumen de buenos músicos: «Algún estivo en orquestras importantes en tempos».
Ahora ninguno tiene la música como profesión. «Facemos isto por deporte», añade Barullo. Es una afición, pero que se toman muy en serio, por eso mantienen los ensayos durante todo el año. «Ensaiamos porque as cousas teñen que saír o mellor que se poida», señala el portavoz. ¿Dónde se juntan? «Iso depende de quen teña o mellor xamón, porque hai que merendar», añade entre carcajadas. Les gusta mucho la cova de Tabaquito (aquí todos tienen motes, en la charanga están también Moro y Enterrador) en Vilamartín porque le sale muy bien el cordero; pero otras veces se van a Villaverde de la Abadía (Carracedelo).
En su repertorio presumen de tocar «de todo». Y eso pasa por pasodobles, cumbias o rumbas, así como pasos para procesiones. Reconoce Barullo que tienen una agenda intensa. «Imos a bastantes festas; a onde nos chaman», resume. Y añade: «O caso é sacar para os cordeiros e para comer unhas tapas de pulpo. Sacas para gastos e para os coches. Con iso xa nos sobra». En todo caso, asegura que la charanga no está pensada para hacerse ricos: «Non gañamos moito, pero pasamos unhas risas...».