Aníbal Blanco: «A emigración é un tema moi duro»

O copropietario de Tapias de Mariñán defende a calidade dos viños de Monterrei e augura que terán un gran crecemento

Aníbal Blanco, copropietario de Tapias Mariñán
Aníbal Blanco, copropietario de Tapias Mariñán

ourense / la voz

A biografía de Anibal Blanco Núñez (Laza, 1965) e a da súa familia, que levantou na comarca de Monterrei o proxecto vitivinícola Bodegas Tapias de Mariñán, non garda moitas diferenzas coa que viviron centos e centos de galegos da súa xeración que se viron obrigados a facer as maletas e emigrar. No seu caso, o novo destino estaba a golpe de tren: Barcelona. Foi o seu fogar durante catro décadas, un longo período no que a morriña e as ansias por regresar a súa terra non facían máis que crecer e crecer. «Como gran parte da poboación galega tivemos que emigrar e foi unha mágoa, porque saíu do país unha xeración moi traballadora e que tería feito moito por Galicia».

Do relato que fai Aníbal da súa experiencia na emigración denótase un profundo amor pola súa terra e tamén unha forte dor por estar separado do sitio no que naceu. «A emigración é un tema moi duro. Que ningún o tome a broma porque son moitas noites de chorar e de pensar, cada vez que viñas de vacacións, se merecía a pena volver. Os galegos na emigración traballamos moi duro, tanto a miña xeración como as anteriores. Tiñamos moito prestixio. O galego cando chegaba xa o estaban esperando para traballar», explica.

Con quince anos, Aníbal Blanco comezou a traballar no ramo do comercio. Aínda se emociona cada vez que recorda ao seu jefe. «Segue sendo o meu segundo pai, porque che deu unha educación, un respecto e unha paixón polo traballo. Chega un momento no que evolucionas e montas a túa propia empresa, que no noso caso foi unha empresa de comercialización de produtos como viño ou de alimentación ao por maior e ao por menor». Nin el nin os seus dous irmáns (Antonio e Manuel) o sabían aínda, pero estaban dando os primeiros pasos do que posteriormente sería a bodega Tapias de Mariñán, xa un referente da denominación de orixe Monterrei. A bodega naceu desa paixón polo viño e pola terra, pero tamén dos seus coñecementos adquiridos nesa primeira experiencia laboral. «Sabiamos que o viño galego se vendía moi ben en Cataluña e decidimos poñer a bodega en marcha, facer unha reconversión dos viñedos e producir uvas. Era o ano 1990», explica

Durante un longo período Aníbal e o seu irmán Antonio permaneceron en Barcelona coa distribuidora, mentres que Manuel foi o encargado de poñer en marcha a bodega nos viñedos de Pazos (Verín). Todo cambiou no ano 2013, cando faleceu Manuel. Foi o momento no que Anibal fixo definitivamente as maletas para regresar a súa terra e pórse ao fronte da adega. «Volver sempre é reconfortante, aínda que tamén chegas con outros parámetros de pensar e outro ritmo de vida. A experiencia está sendo moi positiva», resume.

Aníbal Blanco recoñece que o traballo no campo é duro e ten que gustar, pero apunta a influencia do seu avó que sempre lle falou das cepas como unhas «plantas máxicas ás que hai que coidar e procesar». Esa paixón familiar é a gasolina que o move cada día: «Isto non pode ser un traballo porque hai momentos moi duros. Senón o gozas e non che gusta, non o fas».

Tapias de Mariñán conta con unha variada gama de viños, que dan resposta a diferentes perfís de consumidores. Producen ao ano 1,2 millóns de quilos de uva. Teñen tres liñas de produtos: O Quinta das Tapias, que é a súa marca emblemática; Pazo Mariñán, que é un plurivarietal; e o Colleita, que é de viñas máis novas pero con matices diferentes.

E cal é a filosofía de Tapias de Mariñán? Aníbal Blanco resúmeo en tres piares: «Servizo, calidade e prezo. Ti terás éxito se consegues aplicar estes tres piares, senón non conseguirás ir moi lonxe». Tampouco falta a aposta pola industrialización dos procesos. Sobre a D. O. e o seu futuro non dubida: «Foi das dúas comarcas de viñedo máis importante de Galicia. Aquí producíanse máis de 80 millóns de quilos. Pouco a pouco fóronse transformando eses viñedos de grandes producións e baixa calidade, entendida aos estándares de agora, por outras cun potencial vinícola incrible con uvas de albariño, treixadura, o godello, ao que aquí chamamos verdello... Monterrei vai crecer moito máis, a base de calidade».

 

«O futuro vémolo complicado, pero tamén esperanzador»

Os viticultores miran con preocupación ao futuro que depara a crise do coronavirus, que freou en seco as ventas na canle da hostalería e da restauración. «O futuro vémolo complicado, pero esperanzador. Entendemos que imos a pasar dous anos, esperemos que non sexan máis, moi complicados e duros», explica Aníbal Blanco. En Tapias de Mariñán reuniron aos viticultores cos que traballan para facer os seus viños para mandarlle unha mensaxe de tranquilidade: «Foi gratificante. Nesta empresa somos varios socios, pero os viticultores forman parte da sociedade. O 80 % da uva que vendemos é propia e o outro 20 % dos viticultores, pero esa produción forma parte da empresa e quixemos dicirlle que hai sitio onde meter as uvas, grazas a que estamos nos dous canais de venta, alimentación e Horeca, que supoña o 40 % das ventas. «A normalidade nese canal aparecerá cando a xente teña esa tranquilidade de poder gozar dun restaurante. Vai custar».

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ourense

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos
Comentarios

Aníbal Blanco: «A emigración é un tema moi duro»