Baltar e as rodas de muíño


Dicía miña avoa que falar non ten cancelas. Ti botas a lingua a pacer e dáslle ata onde queiras. Hai a quen o rebaten. Amigos, veciños, incluso quen non lle quere tanto. Pero hai outros aos que lles dá igual, e seguen co seu discurso para que se comulgue con pedras de muíño. Baltar é un exemplo. Créndose un gran xestor, pareceulle axeitado ir a Tarragona para falar de despoboamento. Home, dirá vostede, bastante sabe o presidente da Deputación, que a provincia sofre unha sangría demográfica máis que destacable. Certo, Baltar podería ir a Cataluña dicir o que non se debe facer (porque nisto igual que herdou o posto, tamén herdou a sangría) porque despois de décadas no poder por parte da súa familia, a provincia non fai máis que perder poboación. Pero non, tivo que marchar á outra punta do Estado a dar consellos de como frear a perda de poboación no rural. Dixo, literalmente (segundo unha nota difundida polo seu gabinete de prensa) que a solución pasa «por la gestión inteligente, el trabajo coordinado, las medidas efectivas y menos burocracia». Que igual ten razón e pasa por iso todo... mágoa que non aplique todas esas receitas en Ourense. Porque o mesmo día en el que se gababa do ben que vai Ourense, en Chandrexa estreaban velorio na antiga escola. Porque como ben dicía Ubaldino Martínez, veciño da aldea de Rabal: «Facía falta o velorio, porque os vellos temos que morrer, e novos non hai». Esa, lamentablemente, é a situación (de Chandrexa e de boa parte da provincia) por moito que haxa quen intente que comulguemos con rodas de muíño.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Baltar e as rodas de muíño