UN CLÁSICO permanece. Como un verso de Pound: o que amas, perdura. Agora a penas escribimos en clave de clásico. Agora escríbese en clave usar e tirar, como se os libros pesasen máis que os soños e houbese que guindalos ao colector gris, espectral, do olvido. Un clásico é literatura permanente, que dicía Schopenhauer. Un libro que crea ao seu redor unha aura que fai que todos os homes, xeración tras xeración, veneren o seu contido e a súa alma (e iso, ou algo semellante, dicía o mestre Borges). Un clásico hai que volver a lelo, afirmaba Italo Calvino, que foi o contemporáneo que máis escribiu dos clásicos. A colección de La Voz reúne corenta imprescindibles. É un bico para este outono que amosa as súas uñas de depresión, úlceras, politiqueo e congreso popular. É un oasis no páramo de Gran Hermano e Operación Triunfo e Supermartes e a cultura vasura que nos asolaga, vulnera e tortura. Un clásico nunca defrauda, e sempre o tes a man, e cura, e engrandece, e axuda: moito máis que os libros de Paulo Coelho e Bucay e esa ralea de impostores que converteron a literatura nunha casa de citas (de putas, quero dicir). Un clásico hai que acariñalo e saber que garda dentro o tesouro, as flores e licor prohibidos, o xardín do paraíso, Adán, Eva e todas as chicas de instituto que non queren ser princesas. Hai que ler os clásicos para non ser necio, como a maioría dos que non len os clásicos. Hai que ler nas escolas aos clásicos antes de ler aos que nunca serán clásicos, pero os docentes prefiren sombras cazadoras e cazadoras que nunca dan sombra, maldita sexa. Hai que ler os clásicos por amor á vida, simplemente, porque eles escribiron para ser eternos e para ganar a batalla da morte. Hai que ler os clásicos porque me peta, e quero, e dáme a gaña, que diría Celso Emilio de Celanova. Iníciase a colección con Shakespeare, que foi un magno, único, indivisible e polimorfo. Sen dúbida o máis hábil creador de personaxes. Pero está Bovary, que se chamaba Emma, e tirou a sua vida pola fiestra para non tirar o seu corazón ao mar. Está Joyce, con quen pasei media vida tomando de bar en bar: copas. Poe, Quijano, Proust, Víctor Hugo. Os clásicos de La Voz son mil noites de lúa que non disfrazan, os gatos que corren uña a uña o teu ventre, un tango, un bolero, e uns ollos que te miran cando xa ninguén quere mirarte. Clásico era Bach, que estaba escrito nas páxinas de Yourcenar e que Cioran escribiu en modo teolóxico: un dos poucos argumentos válidos para crer na existencia divina é a existencia de Bach. Os clásicos son revolucionarios, nunca conservadores: pero estas cousas non se aprenden ata que un leu centos e centos de clásicos. Os clásicos son imprescindibles, porque un día es capaz de descubrilos e todo arde: as hmans, as lágrimas, os animais invisibles e inviolables que rabuñan os teus brazos. Os clásicos de La Voz están en galego. A lingua de Nós. Les os clásicos en galego e ves que en galego podemos dicir todo e todo está ben dito (bendito, bendito). Exúltome, exáltome, enaltézome. A perfección arriba ás praias de Itaca, que é a praia desta Galicia ilusionada, futureante, amable. Un clásico presúmenos, vístenos, engomínanos. Fainos mellores, maiores: engrándecenos o sentido. Un clásico redondea, debuxa, perfila a beleza con punzón de Miguelanxo. Un clásico non decepciona. E permanece. Como aquel verso de Pound.