Aló presidente do Foro Termal do Eixo Atlántico, aló presidente da Asociación das Cidades Históricas Termais da Europa (EHTTA), aló presidente escollido por unanimidade, antes chamado á búlgara, aló presidente.
Sempre se di que un non é profeta na súa terra, que o recoñecemento ven de fóra antes que dos seus, que as envexas son elevadas se un ten algunha que outra ambición, e non hai nada como ser o presidente, presidente, presidente. Por desgraza non temos, aínda, creada a presidencia vitalicia da Chavasqueira, que dende o 24 de abril do 2019, permanece pecha; xa non falemos dos aparcadoiros terráqueos para acceder ás termas de Outariz, nin das infraestruturas calcinadas das Pozas do Maimón, en Reza. Con estes pequenos asuntos domésticos é normal acadar as presidencias termais; un saber facer, unha pinga de auga que día a día vai furando na pedra de gran, fai camiño onde non se ve futuro. Do novo impulso que se quere dar con este Foro Termal do Eixo Atlántico, está o concepto de termalismo deportivo. Estou moi a favor do baño e da masaxe para recuperar dunha xornada de adestramento, inclusive sen suar gota. Ese movemento político derrocando ao alcalde de Castrelo; queda agora á vista de todos o obxectivo do control do río, Cenlle-Arnoia (cos hoteis-balnearios baixo da man), e Castrelo do Miño, como campo de regatas. Como non fun eu quen de darme conta daquela frase do mesmo Bruce Lee «sé auga, meu amigo». Agora virán as colaboracións público-privadas para sacar un rendemento económico, que non se verá na bisbarra, salvo unha ou dúas caixas de viño vendidas aos pais dos e das participantes nas carreiras. Este fío de auga xa trouxera tamén ao Kennedy, que caro nos costou, e pouco nos aportou. É momento de ter unha revisión estratéxica de a onde nos queren tornar o rego, porque asemella que o que fan é extraer do pozo e non deixan nada para crear unha riqueza sostible.
Non podo rematar este argumentario sen lembrar que mañá, 8M, é día de sindicalismo, combativo e de clase; é día, como todos os demais, de poñer as lentes dos coidados e mirar quen leva a carga. É día para recordar que non están todas, que faltan moitas e que non é non. Chegarán os días de pan e rosas.