Cabalgata

María Cobas Vázquez
María Cobas DESDE O OUTEIRO

OURENSE

11 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Este ano non vai haber cabalgatas. Xa o asumín. Non son eu nada amiga do Nadal, por iso de que na casa falta demasiada xente; así que ata fai un par de anos ata nin me tería parado niso. Pero tamén hai xentiña nova, e de seguro que a pequecha teríao pasado bomba vendo as carrozas, escoitando a música e rindo ao ver á xente axeonllarse para coller eses caramelos que lanzan os Reis Magos coma se fosen torpedos. Sei que non vai haber cabalgatas e dáme unha tristura enorme. Dáme tristura polo que significa, de que nin sequera o Nadal vai ser como era. O virus conseguiu acabar con iso. E coa nosa liberdade. Cada vez máis pechados, e aínda así non damos librado. Pechados algúns, claro, porque despois ves cada vídeo que anda por aí que pensas que igual ti vives noutro mundo, nun pesadelo paralelo. Porque estamos rodeados de xente que parece seguir nos mundos Yupi -os menores de 40 terá que googlear para entender o asunto-. Xente que se cre máis lista que ninguén, pero o virus é máis listo que todos eses listos xuntos. Porque sigue gañando. E mentres, eu teño a tristura de que a pequecha teña que renunciar ás primeiras veces: a súa primeira cabalgata, a súa primeira festa de cumple -que tivo, pero confinada non conta-, o seu primeiro salto no parque de bolas... E sinto pena ao pensar que igual este Nadal non nos imos ver os poucos que somos na familia. Porque somos máis de seis. Porque estamos espallados e algúns en peches perimetrais. E ás veces desespero, pero entón penso en todos os que cumprimos coas medidas, en que a curva se está dobregando, en que Pfizer anuncia vacina. Igual existe o milagre de Nadal.