Indignados


Vaia por diante que eu non estiven. Non vivín as desastrosas Festas do Cristo que moita xente critica no Barco. Non. E tampouco perdín moito, vistas as críticas. Ou tal vez si. Por momentos ata me gustaría poder dar marcha atrás ao reloxo e vir, aínda que só fora para criticar. Como están facendo moitos. Que xa parecen cans de presa agarrando un gato esfolado. ¡Mi madriña, que indignación! E non digo que non foran para indignarse (tampouco digo que si que foran que, repito, non estiven); pero non deixa de asombrarme que fora o tema tan polémico e que máis indignación xeralizada leva creado nos oito anos que levo eu por Valdeorras. Por momentos nas redes (certo é que nas redes a xente é de indignarse unha cousa tola, e despois as urnas din o que din...) parecía que había que queimar a alguén na fogueira por non traer á París de Noia sete días seguidos. E a oposición atopou aí o filón co que dar matraca seguido. ¿En serio é o tema que merece dúas comisións por primeira vez na historia? E entón indígnome eu. Non porque non me guste a París (que non me gusta), senón porque penso nas veces que houbo temas que de verdade eran para indignarse, e daquela só se indignaban uns poucos. Como cando aquela pizarreira agora pechada tiña aos traballadores sen cobrar (mentres os donos sacaban cartos a mancheas), ou cando hai outra que ten aos empregados sufrindo atrasos continuos (e os xefes van en coches de alta gama), ou cando quitaron unha praza de fisioterapeuta no hospital, ou cando o TAC non daba chegado, ou cando se soubo que os nenos do Julio Gurriarán pasarán un inverno máis sen pavillón, ou cando...

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ourense

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Indignados