Recibe el alta y vuelve a casa el primero de los tres intoxicados de Seixalbo
06 nov 2014 . Actualizado a las 05:25 h.Con dos infartos y «seis ou sete» anginas de pecho, Abilio Vieira, a punto de cumplir los 67 años, recibió ayer al alta hospitalaria. Su esposa y su hijo Pablo permanente en el CHUO, la mujer en estado más grave, como consecuencia de la intoxicación sufrida la pasada semana al comer setas venenosas. «Para min que todas eran iguais. A muller preparounas coma sempre, e comímolas tamén coma sempre, menos un dos fillos, porque di que non lle gustan», dice, de vuelta a casa. Contaba con que también su hijo Pablo saliera con él ayer a mediodía, pero los médicos prefirieron retenerlo al menos un día más, indica, «porque lle apareceu algo nun electro». Poca cosa, aventura, pero «fano por seguridade e está ben». La mujer, sin embargo, aún requiere de atención hospitalaria. Su delicado estado de salud, anterior a la intoxicación, eleva el riesgo.
«Eu son de pouca comida e comín menos. Ceamos coma sempre. Vimos a televisión un pouco tempo, pero non había nada interesante. Dixen que ía á cama e a muller tamén veu». Apenas tuvieron tiempo para descansar. «Eu, de repente, sentín que non vía nada. E díxenlle á muller que había que chamar unha ambulancia. E ela, ao mesmo tempo, veña dicir que non vía nada. Pensei que me estaba vacilando, pero non. Era o mesmo. Chamei aos veciños e non lembro nada máis. Despertei no hospital», narra Abilio, que, después de dar la voz de alarma, perdió el sentido. Luego supo que fue su vecino quien puso en marcha la maquinaria de las urgencias.
«Teño que agradecer, e dicilo así, porque é o xusto, o que fixeron do 061, os médicos e todo o equipo sanitario de Ourense que nos atendeu. Explicáronme o que xa sabía: que entre as setas pode colarse algunha tóxica. Foi o que pasou aquí, pero eu non teño conciencia. Para min todas eran iguais, pero non, non eran».
Abilio Vieira recibió el alta a mediodía. Y por la tarde volvió al CHUO a visitar a su hijo y a su esposa. «Levo collendo setas dende os once anos. Nunca nos pasou nada, pero a partir de agora teño claro que eu non volvo comer setas, o que as queira tomar, que lle aproveite, pero ese non vou ser nin eu nin a miña familia». Y eso que le gustan, lo confiesa, como le gustaban a su padre, de quien recibió la información cuando era niño. «Morreu con 98 anos, e non deixou de comer setas toda a vida. Son cousas que pasan. E cando daquela saiamos ás setas, traiámolas por sacos, non como esta vez que collín doce ou quince, non máis».
Las tomaron, por cierto, con cebolla, ajo y unos tacos de tocino y de chorizo. «Como sempre. A preparación non foi».
Como un milagro ve Abilio, por otra parte, lo ocurrido con su hijo Pablo. En un primer momento, de madrugada, la ambulancia se llevó a Abilio y a su esposa María. Nadie se percató de que en otra habitación estaba el chico. Fue el hermano micófobo de la familia de micófagos el que se preguntó si su hermano estaría trabajando. «Fun mirar, vin a bicicleta e xa subín á casa, pensando no peor. Vino tirado no suelo da habitación» recuerda.
«O rapaz foi o que máis comeu, pero aguantou moito máis, seguramente porque estaba forte, non tomaba ningún medicamento», constata Abilio, que ha decidido olvidarse de las setas para siempre. «Só falta que estemos todos de volta na casa», concluye.