O réquiem dos helicópteros

Ás dez da mañá comezaron a arder os montes de Ábedes, a carón da estrada, na terceira entrada a Verín en dirección Madrid. Minutos despois ardía perto da capela do san Antón, en Ábedes tamén. O mesmo tempo transcorreu ata que comezou a arder xunto ao polígono. Un cuarto de hora máis tarde ardía en Casa dos Montes. Se calquera automobilista fai o percorrido e calcula os tempos chega a conclusión de que o mesmo vehículo, a paso lento, percorreu esta distancia cunha traxecto definido. Os máis vellos do lugar manteñen esta teoría fronte a outros que afirman que «esta é obra dun pirómano, dun louco». «Agora todos os loucos do país puxéronse de acordo, anda, non me toques o¿» Métome no medio para evitar que a disputa vaia a maiores. Deixámonos ir na conversa. Facer dano é máis fácil que facer felices aos humanos. Alguén sostén que os soldados de Afganistán tiñan que estar nos montes. Outros din que os soldados non están preparados para este labor. Entre palabras pasan os helicópteros coa súa bolsa de agua penduleando sobre as nosas cabezas. Lágrimas «Non queda nada», di unha paisana entre lágrimas. Un periodista acciona a cámara fotográfica para captar o instante. Paran os coches, preguntan. «Están queimando a nosa vida. Non paran estes fillos¿», escoito a un automobilista en flamante BMW, coa cara tan triste como lo que el viento se llevó. A teoría da gasolina xa está pasada de moda, comentan mozos que xa pelexaron co lume moitas noites, e días, deste verán. Os incendiarios non utilizan latas de combustible. É máis fácil unha caixiña de tabaco con todos os cigarros do revés, acendidos. Pero o máis sofisticado é o método do tornillo. Un tornillo ao roxo vivo arroxado nas beiras das estradas. Din que levan un soplete no coche e que con el quentan o metal, logo, protexidos con «guantes das obras», tiran o tornillo ao monte. Talvez por tal motivo a maioría dos incendios destes días son iniciados nas cunetas. As cunetas son unha mala memoria para este país. Hai anos as cunetas amencían sementadas de asasinados, hoxe amencen envoltas en lume (asasino, tamén). A min venme á memoria o poema de Luís Pimentel: ¡Outra vez, outra vez o terror! Un día e outro día, sen campás, sen protesta. Galicia ametrallada nas cunetas dos seus camiños. A señora xa marchou á súa casa. Parece que o lume está sufocado, como ela, polo corazón, que se cansou de tantos traballos e disgustos, asegura ela mirando ao ceo negro, de fume, de loito, de Antonio Machín. Non tardarán en volver, os do tornillo. Menos mal que as previsións meteorolóxicas apuntan a un cambio do clima: talvez chova. «Pero a chuvia xa non nos vai quitar a pena», engade unha muller con porte agrícola, unha nai brava das moitas nais bravas deste país ao que lle roubaron a bravura. Dime que ela ben sabe o que faría cos pirómanos, pero ela non lle chama pirómanos. «O monte arderá mentres alguén se beneficie de que arda o monte», esa é a conclusión final do home con máis enrugas de todos os reunidos. El non sabe que la arruga es bella, pero sabe que pola súa pel pasaron moitos incendios pero nunca foron tantos como este ano. Este agosto. Bota un xuramento e di que lle parece curioso que cambie o goberno e pasen estas cousas. Pero el non di curioso. Talvez é un adxectivo que me sae a min para captar a idea que pronunciou o home de enrugas, pleno de vida, de sabedoría, cuberto cun moreno de aire libre como o seu corazón. Todo está controlado, iso din os operarios. Hai que procurar un lugar para que entre a máquina do concello. Os rostros amósanse escépticos, pero o escepticismo non é unha filosofía que se poida aplicar a esta xente. A este país. O país está cabreado, moi cabreado. E hai homes e mulleres xenerosos que están a piques de perder a cabeza. Estas cousas nótanse nos ollos cando un percorreu moitas noites, moitos bares, moitas trifulcas barriobajeras. «Mellor que non caian nas miñas mans», di o home das enrugas. Vaise, cargado de si mesmo. Cospe na cuneta. Os helicópteros rezan, coas súas hélices, o primeiro réquiem do día.

---

---

---