DIARIO DE AURIA | O |
12 mar 2004 . Actualizado a las 06:00 h.CONCHA e Marta non saben por que estou triste. Non comprenden que me pase as horas pegado ao televisor ou á radio, que as abrace máis a miúdo que outros días, que lles fale de algo que non coñecen: a liberdade. Onte díxenlles que quería que crecesen libres, tolerantes, sensibles, demócratas, soñadoras, solidarias. Que puideran ir a calquera parte sen ser obxectivo de canallas. E díxenlles que sempre tiveran ganas de vivir, e que o fanatismo (¡todos os fanatismos!) non penetrase nunca no seu adentro. Abrazábame a elas como se fosen o único que me queda de apego ao ser humano. Elas como a garantía de que estou vivo e de que quero seguir vivindo. Libre. Pola liberdade hai que levantarse cada día, pola liberdade hai que colocar barricadas en contra do terror (¡todo o terror!). Pola liberdade hai que abrazar aos que non vemos, aos mortos que morreron na alma dun tren sen alma. Pola liberdade hai que saber que malgastarnos no odio (¡todos os odios!) só nos conduce a ser menos humanos cada día. Malditos sexan pois o fanatismo, o terror, o odio. E viva, hoxe máis que nunca, a liberdade. A túa, a miña. A vosa liberdade.