Luís Otero e a bohemia

DIARIO DE AURIA | O |


EU ERA AMIGO de Luís Otero antes de coñecer a Luís Otero. Lía as súas crónicas en Interviu e pensaba que Luís era o máis golfo, o máis ousado, o ser máis noctámbulo, vividor e bohemio de todos os continentes. A miña vocación era ser Luís Otero. Daquela parecíame Interviu unha revista transgresora e libertaria, un reclamo para os que non queríamos ser niñospijos, un oasis na asfixiante transición. Interviu , por desgracia, é hoxe unha revista que xa non leva na portada a Lola Flores ou a Susana Estrada. Agora desfilan os mentecatos de Gran Hermano, enseñando las tetas y vanagloriándose de la pasta que les pagan (Gilipollas: sois tan pobres que sólo tenéis dinero). Luís era o boss da noite, o amo. Sabía da bohemia e do malvivir todo o que un, na súa petulancia de pinchadiscos de provincias, quería saber algún día. Luís, ademais, tiña talento de escritor e un certo pouso melancólico. O mesmo que vexo nos seres lúcidos da súa xeración. Os que foron capaces de non venderse nada máis que por amor, ou por güisqui. Os necesarios, únicos e imprescindibles. Luís estivo onte na Limia. Abracei de novo ao amigo. Sempre terás trinta anos, ou menos, camarada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

Luís Otero e a bohemia