Finalmente temos algunhas cifras reais do intento de regularización de inmigrantes do actual Goberno. Polo visto, case triplican as previsións. España, ao revés có resto de Europa, determina abrir portas e bolsas para acoller a quen, polo visto, xa está aquí (regularízase a residencia de estranxeiros). Os outros países da contorna intentan repatriacións e, incluso, pórlle as cousas máis complicadas a certa inmigración: véxase Portugal, aprobando lexislación contra o veo islámico, que tivo que suavizar; ou Bélxica, prohibindo sacrificios rituais para cerimonias relixiosas, apelando á orde pública.
Bandazos sen sentido e que non gardan un mínimo de respecto aos dereitos das persoas, inmigrantes ou non.
En España, o discurso é totalmente distinto: o inmigrante non abrirá unha notaría, non será enxeñeiro ou cardiólogo, nin ocupará un consello de dirección. Pero din os nosos gobernantes que recollerá o amorodo en Huelva, poñerá copas, atenderá os nosos maiores e nos limpará a casa. Oficios que, polo visto, a poboación de aquí non quere. Ademais, por poucos cartos, contribuíndo a un aumento fenomenal do PIB.
Non precisan médico nin servizos sociais: son novos. O tema da vivenda está case resolto: xa viven aquí e, no mellor dos casos, en pisos patera, onde case comparten camas quentes, coma nun submarino. Acoden a bancos de alimentos, Cáritas, comedores e roupeiros sociais, onde a solidariedade alivia a falta de ingresos e estado social. Os empresarios están de acordo, e a ministra de Traballo tamén: por fin se regularizará a súa situación. Habería que preguntarlles a empresarios e ministra cal é o porqué de que estas persoas estean, despois de tantos anos, traballando sen contrato nin cotizar: algúns incumpren a normativa, e outra incumpre a súa elemental responsabilidade.
Efectivamente: todo o mundo ten dereito a emigrar. A saír do seu país buscando un futuro mellor para si e os seus. O que non ten é o dereito a que o reciban en calquera lado e sen ningunha condición. E o que é moito peor, indigna que se aproveiten del para que suba o PIB, se cubran traballos con baixos salarios, e o seu sacrificio non faga máis ca prexudicalos a eles e aos demais.
Non son nada marxista, pero non queda outra que citalo. Nunha carta (1870) de Marx a Sigfrid Mayer e August Vog di, acerca da inmigración irlandesa a Inglaterra: «Irlanda está entregando constantemente excedentes ao mercado laboral inglés, dada a crecente concentración de alugueiros, reducindo así os salarios e a posición material e moral da clase obreira inglesa».
E queda outro punto: se a acollida da inmigración se xustifica en ter man de obra barata, sen ter en conta moitos outros extremos importantísimos coma o seu benestar, a súa verdadeira integración, a súa futura cobertura de necesidades en materia sanitaria e de coidados, e unhas condicións de traballo e salarios dignos que lles permitan unha vida plena e independente..., tal acollida é unha ofensa. Coma se for acoller xente nunha especie de neoescravitude.
Facemos mal en lavar certa mala conciencia acollendo así, coma quen fai un favor. Un favor real, como di o cardeal Robert Sarah, sería evitar que África se baleire da súa xuventude. Igual hai que comezar por axudar en orixe e non repartir aquí as migallas: contribuír a un dereito humano a non ter que emigrar.
Todo isto á marxe do sucedido en Ceuta, que vén afondar na ignominia aos dereitos humanos.