Non pasou nin unha semana e o mundo volve a ser o mesmo lugar convulso que xa era antes da Copa do Mundo. Por un momento, o que durou cada un deses partidos, especialmente o da final, unha boa parte da poboación esqueceu os outros problemas que nos asoballan para centrarse nun balón, nuns xogadores, nunha idea. E aínda que non son das que seguen ningún deporte, hei de recoñecer que hai algo fascinante no xeito que temos de conxelar o tempo, de parar o mundo, cando acontece un evento deportivo extraordinario, coma a FIFA World Cup. Pero o pasado luns chegou coma chega sempre, cheo de titulares sobre guerras, ataques, inxustizas, corrupción. Cheo de insultos, queixas, xuízos. Por un segundo esquecemos todo iso, para logo decatarnos de que a vida segue. Porque a vida segue, con ou sen vacacións. E nuns días rematará xullo para dar paso a esoutro mes no que, ao igual que pasou coa final, parece que se conxela o tempo, polo menos neste Ourense meu, onde a vida vai a medio gas no mes de agosto, e calquera xestión resulta imposible de completar até setembro. Un setembro que chegará coma chegan os luns, cheo de présas, cansazo e titulares que nos lembran o peor da condición humana. Que difícil é ás veces non pensar nese luns inalterable, nese agosto, nese setembro, e estar aí onde estás, «corpo e alma, xuntamente». Desfrutar desas xudías, desas cirolas, deses tomates e deses pementos da casa que che acaban de traer as túas veciñas, e sentirte afortunada por simplemente poder sentar á mesa cos teus seres queridos a saborear as moitas cousas pequenas e fermosas que nos trae o verán, coma por exemplo saír a camiñar co Xan e a Bimba unha vez entrada a noite.