Reloxo de sol na praza da Constitución en Vigo.
Reloxo de sol na praza da Constitución en Vigo. Xoán Carlos Gil

A vida acabou por definirme como unha persoa máis de letras que de ciencias. Non é que a escrita se me dea de xeito excepcional, pero si sinto que posúo un chisco máis de sensibilidade e capacidade de observación nese terreo. Con todo, esa inclinación nunca me impediu admirar o mundo das matemáticas; de feito, os números sempre me pareceron maxia pura, un código oculto que sostén a estrutura invisible de todo o que nos rodea. Porén, dende hai un tempo, esa fascinación abstracta converteuse en algo moito máis estraño e cotián xa que non fago máis que ver números espello. Trátase de combinacións simétricas, desas que se len igual de esquerda a dereita que ao revés: as 11.11, as 12.21, as 22.22... Xa non sei se é que miro con demasiada frecuencia as agullas do reloxo, a pantalla do móbil ou calquera dispositivo, ou se realmente hai algo máis detrás que desafía a lóxica.

Ás veces pregúntome se o universo tenta mandarme algunha mensaxe cifrada ou se, sinxelamente, son casualidades estatísticas ás que agora lles presto unha atención esaxerada. A verdade é que, despois de cruzarme con varias destas secuencias ao longo do día, resulta inevitable darlle voltas á cabeza. Non é un tema que me cree unha preocupación real, pero si que me resulta algo moi rechamante e magnético. Hai quen me dixo que estas cifras son sinais textuais, un espertar da conciencia, unha invitación do cosmos a parar e reflexionar sobre o rumbo da nosa vida. Eu non sei como interpretalo. Levo tempo cavilando nesta cuestión que, se ben no día a día non me quita o sono, vólvese máis curiosa de madrugada. Moitas veces, ao abrir os ollos no medio do silencio nocturno, o reloxo marca de xeito obstinado este tipo de numeroloxías.

Mantiven este asunto como un segredo, case como un ritual íntimo, porque hoxe en día dá certo reparo confesar estas cousas sen medo a que te miren de esguello. Pero hoxe sentín a necesidade imperiosa de poñelo por escrito, de darlle voz á dúbida. Se as letras din que serven de refuxio e de balsa para as nosas inquedanzas, quizais a través delas poida comezar a descifrar este curioso misterio que os números se empeñan, día tras día e noite tras noite, en amosarme.