Esa é a frase coa que algunhas mulleres maltratadas xustifican a súa negativa a denunciar ao maltratador, ou a apoiar a denuncia que outras persoas presentaron contra el. En realidade, non é unha proba de amor senón do longo proceso de destrución que sufriu a súa personalidade. É semellante ao sentimento de necesidade que experimenta o drogadicto respecto á droga que o destrúe, pero da que non quere nin pode xa prescindir. Para chegar a ese dominio total sobre a persoa maltratada, o maltratador alterna momentos de sufrimento e de pracer: móstrase cariñoso, fai agasallos, fai sentir á maltratada que é querida e estimada. E de súpeto, sen que ela poida adiviñar a razón, volve a desprezala, a humillala e mesmo a golpeala. Así vai creando nela unha sensación de culpabilidade: cre que son os seus erros, a súa torpeza os que provocan o cambio, dese modo a vítima pasa a converterse na culpable do que lle sucede. Cando a maltratada négase a denunciar ao seu maltratado ou o defende, el non sente agradecemento, porque sabe que non é unha proba de amor senón o resultado do seu dominio sobre ela, do seu habilidoso proceso de destrución. Pregunteille á miña amiga maxistrada se coñece algún caso de maltratador que deixase de selo. E díxome que na súa longa carreira de mais de trinta anos non coñeceu ningún, pero si algunhas mulleres que morreron a mans do amor da súa vida.
Que se pode facer para loitar contra os maltratadores? A resposta é: detectalos a tempo. Convencer ás adolescentes e ás mozas novas de que eses celos do seu noivo, ese querer controlar o seu móbil e saber sempre onde está e o que fai, non son sinais de amor. Son os trazos característicos dun futuro maltratador. Ogalla que estas palabras logren convencer a algunha.