O sadismo é a obtención de pracer, a miúdo sexual, a través da dor, humillación ou sufrimento físico/psicolóxico inflixido a outra persoa. Pero hai outra forma de sadismo que consiste en experimentar pracer vendo sufrir. Non se tortura directamente, pero experiméntase pracer contemplando o sufrimento.
Cando na rúa ocorre un accidente, a maioría da xente corre cara a ese lugar, non para axudar, senón para ver de preto á vítima. Ás veces aparece un médico que si pode axudar, pero, excluíndo ese caso, os demais están alí levados pola curiosidade ou polo pracer que lles produce o espectáculo.
En Madrid, entre 1952 e 1997, publicouse un semanario chamado El Caso que contaba con gran luxo de detalles sucesos sanguentos. Chamábanlle o xornal das porteiras, pero comprábao xente de todas as clases, ocultándoo xeralmente entre as páxinas doutro xornal. E toda a familia líao con sumo gusto.
Na miña adolescencia regaláronme un libro de vidas de santos que describía, con todo detalle, as torturas que sufriron. Aínda o lembro con horror, pero seguro que había persoas que gozaban coa súa lectura.
Agora ese pracer de ver sufrir ofréceo a televisión pública. Unha moza foi vivir cuns familiares que a converten na súa criada e que a torturan polos seus erros ou deficiencias. Rómpenlle a marteladas os dedos dos pés e das mans, prodúcenlle queimaduras por todo o corpo e apenas a alimentan. Na noticia vense as feridas, e óense os comentarios da vítima: se unha ferida curábase rabuñábana cun garfo ata que volvía a supurar... As locutoras preguntaban detalles e as imaxes repetíanse unha e outra vez. Era El Caso elevado á enésima potencia.
É evidente que se o emiten así é porque ten unha audiencia que goza con iso. Así somos, e así é a vida.