Para nós, que non somos gregos do século V a. C. e vivimos un tempo cómodo, non é fácil entender o que era para eles a fatalidade. Xa quedan lonxe aqueles que arrincaban os ollos por horror pero deixaron escritas as páxinas de maior sabedoría emocional da humanidade. Falaron coma ninguén da dor que provoca a fatalidade e da frustración ante a lóxica das cousas que pasan á súa maneira, sempre allea nós, así que pasan como teñen que pasar. Representaban as traxedias, logo, para que a xente soubera o que era arrincar os ollos sen ter que pasar por iso, sabendo que eran a única maneira humanamente soportábel de explicar a fatalidade precisamente por seren ficcións. Quizais por iso a prensa se sente tan cómoda no termo «traxedia» e tan incómoda no adxectivo «fatal».
En grego, accidente dicíase atychima (sen fortuna). O infortunio de que xusto no intre en que un tren descarrila pase outro pola vía contraria; a desgraza de que os vagóns invadisen esoutra vía e non o lado libre; o horror de que fosen xustamente esas persoas, coas súas vidas, amores e historias, as aniquiladas pola realidade. Esa é a orde de acontecementos que fai que, no noso idioma, fatal sexa superlativo de mal, pois a causa que a desencadea sempre corrobora a súa lóxica, implacábel coma unha maldición.
Nas traxedias gregas, as fatalidades extremas sucedían fóra dos ollos do público e o coro adoitaba pedir silencio. Eles, que tan dados eran á dialéctica do ben, do mal, da verdade e da mentira, sabían que as traxedias ensinaban que, diante do fatal destino, ao ser humano só lle resta calar. Asumir o silencio como resultado da fatalidade que sucede á nosa marxe, porque a realidade é iso que queda no mundo cando nós, coa nosa ruidosa egolatría, desaparecemos.