O concepto de casa é unha cousa estraña para min. Imaxino que para a maioría de nós conxura imaxes da infancia, comidas familiares estridentes, cuartos de adolescentes, cheiros, sons e ecos dunha época moi antiga. Pero, por diversas razóns, non podo recorrer a moitos recordos felices da infancia. Seguro que non son o único. Como adulto intento crear novos recordos que me proporcionen esa mesma sensación de seguridade e calidez que perdín. E, por razóns moi alleas á miña vontade, eses recordos fóronme agasallados repetidamente por ti, por Galicia.
Despois de toda unha vida en Londres, mudarse a Madrid foi un inmenso alivio. E, porén, canto máis vello (hai pouco fixen 50), máis convencido estou das miñas prioridades. A miña necesidade de paz e sensación de benestar, e a importancia de priorizar esa necesidade sobre case todo o demais. De que serve unha vida a medias? Hai algunha satisfacción nos pequenos éxitos se loito por durmir pola noite con preocupacións e pensamentos ansiosos e teño a desesperación como a miña case constante compañeira próxima?
Un dos grandes filósofos falou de como a cousa máis pequena constitúe a felicidade máis grande. Galicia deume, dáme, darame sempre, unha colección desas pequenas cousas. As rúas empedradas de Muros, a serenidade de Santa Cruz na Coruña, a muralla romana de Lugo, a arquitectura (anteriormente definida como música conxelada) de Santiago. Un café con xeo na praza Real de Pontedeume, resgardado da choiva no café Vitruvia de Vigo e tendo a oportunidade de tocar o piano mentres espero, compartindo un paseo en barco polas Rías Baixas, a elegancia de «non somos de Fenosa» o «meu», lendo os últimos libros de Jabois ou Pedro Feijoo, a extraordinaria e envolvente calidez da xente. Foron tantos momentos de paz que me deron nas cidades e vilas de Galicia, tantas veces contiven o meu alento só para contemplar abraiado as vistas que me rodeaban. Moitos dos meus mellores momentos vivinos explorando Laxe, Lugo, Nigrán, Bergondo, Fisterra, Pontedeume, a Costa da Morte, Redes, as Fragas e moitos outros lugares máxicos, mentres esgoto tanto a tarxeta de memoria da miña cámara coma tamén a imaxinación, mentres fantasío coa paz que me agarda cando por fin teña un fogar alí (estou a buscar, pouco a pouco, unha casa).
Escribo isto en galego (calquera erro é meu e só meu) porque, egoistamente, quero que sexa unha carta só para nós (son consciente do descarado que é ese «nós»). Para os que sabemos a sorte que temos de vivir Galicia a pesar dos inevitables problemas: as longas listas de espera do Sergas, a cobiza exposta con Altri e Greenalia, a exclusión social, a desigualdade financeira, o transporte imperfecto, os políticos inútiles, os pisos turísticos e os problemas habituais que teñen eco non só en España, senón en todo o mundo. Galicia é a propia definición de fogar para min. Un lugar onde podo respirar, un lugar do que non quero saír, un lugar de seguridade, amor, beleza e creatividade. Un lugar para reexperimentar ou experimentar por primeira vez o que debería ser a infancia.
Sentinme como un alleo durante boa parte da miña vida, e imaxino o que debe parecer: un estranxeiro ridiculamente privilexiado falando dun mundo no que nunca viviu, vomitando palabras con demasiado entusiasmo das cousas cotiás que só viviu de forma fugaz antes de volver correr a Madrid (Alexa, define fodechincho). Pode parecer condescendente, congraciado, falso e mesmo manipulador. Se se ve así, só podo pedir desculpas. Visitar e pasar tempo con vós foi unha experiencia tan transformadora para min que soportarei con gusto os comentarios desagradables e as críticas. Porque sei que, no meu corazón, a miña experiencia de Galicia é tan pura e emocionante coma un primeiro amor.
Este artigo é realmente un montón de palabras, probablemente mal xuntas, para simplemente dicir grazas. Colectivamente mellorades a miña vida. Nun momento no que a alienación parece converterse no dilema universal da existencia humana, todos me destes un sentimento de pertenza. E sempre estarei agradecido por iso.