Foi o pasado luns: centenario da súa morte. Finou un mes antes de cumprir corenta e un anos. Dabondo para consumar unha literatura diferenciada. Monumental en ocasións. Outras veces sumida nos interiores. Antes de morrer pediu que non se publicasen os seus manuscritos. O seu amigo Max Brod non aceptou a demanda. Grazas a el puidemos gozar do xenio alto e único de Franz Kafka. A súa vida era a literatura. Profesionalmente, burócrata. Pediu saír ás dúas da tarde do traballo para poder escribir. Escribir e escribir. Calquera dos seus textos, mesmo o menor, cega os ollos co seu fulgor. Apaixoado no amor, como Joyce, redactou cartas imborrables a Felice Bauer, a súa noiva e prometida. Ela vendeu, en 1955, todas as cartas a unha editorial. Foi precursor das avangardas vividas, literariamente, despois da súa desaparición. Influíu, sen dúbida, nas mellores plumas do século XX. De Camus a García Márquez, de Borges a Camilo José Cela. Gustáballe camiñar. O seu humor é pura lucidez. Sufriu sempre do pulmón. A saúde quebrada, como a de Proust, empuxouno a edificar algunha das páxinas máis soberbias en torno á dor e á desesperanza (que era tamén un modo de esperar). Non tiña boa relación co seu pai, autoritario e áspero. Escribiulle unha carta inesquecible que consideran propia do expresionismo. Eu creo que non hai movemento literario capaz de conter o xenio de Kafka. Como sucede con todos os xerarcas das Letras. Viviu por e para a literatura. A gran literatura. Esa que pervive e gana a batalla do tempo. Estou seguro de que nos nosos días tería dificultade para encontrar editor. A literatura degradouse tanto que a algúns, un día coma hoxe, só lles resta seguir lendo a Franz.