Arrecende a entroido en Monterrei. Arrecende a carnaval no país dos mil ríos e das mil primaveras (só importan as que agroman no corazón). Hoxe, compadres. En Verín saímos en cuadrillas. Na nosa recordaremos que levamos corenta anos, nada menos, coa intención de saír no desfile do domingo de entroido de forcados (mozos que nas corridas portuguesas agardan polos touros para inmobilizalos). O Cesteiro ofrecerase unha vez máis. O Juan Ramón dirá que aínda estamos a tempo. Organizaremos un xantar en Chaves para comprar os atavíos. E non faremos nada. Que tempos aqueles. Planificabamos reunións. Un preguntaba: para que? E outro contestaba: para poñer data para outra reunión. Cada unha delas consistía, realmente, nunha cea que se prolongaba durante horas. Cando andamos arredor dos sesenta, por riba ou por baixo, as reunións están máis distanciadas. Porén aínda gardamos o hábito de xuntármonos no serán, cando o lusco fusco anuncia lúas con noite e noites con lúa. En Verín comentan que somos os últimos mohicanos: o costume de tomar vasos en cuadrilla foi a menos. Agora a xente fala a base de mensaxes. Envían vídeos, comentarios, ocorrencias. Comunican con urxencia e lemos con urxencia todo o que non é urxente, por desgraza. Nós, os da cuadrilla, aínda pensamos que non hai nada mellor que vernos e tocarnos. No entroido, especialmente. Sen necesidade de preguntar sabemos onde están os outros. Mirámonos. Arrimámonos. Bernardo di que é marabilloso que nos sigamos abrazando e dando bicos. Corenta anos despois. Como se o tempo non pasase. En realidade, nunca pasa o tempo en tempo de entroido. Hoxe arranca en Verín. Para min, xa saben, segue sendo o último paraíso.