Chove, como versos, sobre a faciana morena deste país «verdeseco». Chove sobre o mar, e a chuvia e o sol danzan a música dunha mazurca nerviosa. Chove para que soñen as crianzas e as gotas namoradas camiñen con caricias, suaves suaves, sobre a pel de uvas e mazás. Chove para distanciarnos das herbas marróns que aniñaron no noso adentro. Chove para librarnos pero tamén para atarnos á esperanza. A esperanza é un barco que non quere mirar atrás, voga e voga coa proa apuntando a un horizonte que bica con lascivia as teas do ceo. Chove, tamén, para que a chuvia se confunda coas bágoas e dunha vez por todas deixemos de chorar. Ou, cando menos, que pareza que nós non choramos e que todo son risas e sorrisos, dentes branquísimos, pantallas de televisión e pantallas de móbiles e pantallas e pantallas cada día máis sometidas á frivolidade e á estulticia. Están convertendo a nosa vida nunha pantalla infinita onde non importa o reparto, os protagonistas primarios ou secundarios, os seres humanos ou a humanidade: nunca o mundo estivo máis sumido no báratro do cretinismo. Chove para que Abelardo e Eloísa sigan amándose nun recanto de ningún inferno. Por Calixto e Melibea. Por Moraima e Celso Emilio. Por Araceli e Pepe. Por Hamlet e Ofelia. Só resta o silencio, dicía o príncipe de Shakespeare. O silencio envolto entre sucos que corren polo cristal, como ríos. Chove para esquecer todos os lumes, tamén eses que queiman o noso interior nesta hora: tempo de negror e ausencia. Penso no meu pai mentres chove. A súa gorra aínda está colgada na cadeira da entrada. Concha e Marta, tan bondadosas e tenaces, funden gotas con lágrimas. Berta segue tirando, remando, empuxando. Chove. Desculpen a tristeza.