O pasado luns lembraba Xosé Luís Barreiro neste xornal o sindicalismo dos últimos dez anos do franquismo, con Marcelino Camacho e Nicolás Redondo como líderes admirados pola totalidade dos traballadores. Era un artigo para o Primeiro de Maio, cheo de nostalxia, que eu compartín ao lelo; pero, de recordo en recordo, a memoria levoume ao Sindicato Vertical, que acollía a empresarios e traballadores seguindo os modelos da Alemaña de Hitler e da Italia de Mussolini, e tamén do papa León XIII, que, na encíclica Rerum Novarum, propuña a colaboración entre patróns e obreiros.
Do Sindicato Vertical valeuse o Réxime para impoñer a disciplina no mundo laboral e esixir o esforzo común, a unidade patriótica de patróns e asalariados para facermos xuntos unha España grande e libre. Era tanto así que o Fuero del Trabajo establecía que «los actos individuales o colectivos que turben la normalidad de la producción o atenten contra ella se considerarán delitos de lesa patria».
Os falanxistas, por aquilo da revolución nacionalsindicalista xoseantoniana, pensaban que o Sindicato Vertical sería cousa deles; pero a Igrexa meteu baza e a política laboral estivo moi marcada polo nacionalcatolicismo. No Sindicato Vertical había un bispo asesor, directores espirituais nas grandes empresas e miles de capeláns nas confrarías de pescadores e irmandades de labregos e gandeiros. Deus, patria, paz social, rexeito do marxismo, fe no réxime… eran principios básicos e todos estaban nos versos relambidos do himno sindical, que xa poucos recordamos e que os historiadores deberían recoller. Velaí algunhas estrofas:
«Con palabras de paz, alegre, te diré:
Somos hermanos, trabajador.
Sin rencor, por toda España llevaré
el mensaje del amor».
E máis adiante:
«Dios nos ha dado nuestra fuerza
para la Patria levantar.
Signos serán de su grandeza
las alegrías de nuestro hogar».
E despois:
«No volverán nunca más odios del ayer.
En la lucha de clases falta la razón.
La justicia ha de vencer».
A construción naval tiña himno propio, na mesma liña e con remate en ton heroico:
«Somos obreros de España,
que ante la influencia extraña
ha sabido erguirse en pie.
Mientras nuestro esfuerzo vibre,
por la España grande y libre
lucharemos sin cesar.
Con la protección divina
nuestra senda se ilumina
cara al sol y junto al mar».
Bonitos eran e engado tiñan, pero non picabamos.