O pasado semella relegarse, ás veces, ás novelas. Ultimamente son varias as tramas literarias (e audiovisuais) que falan do narcotráfico na Galicia da década dos 80. Unha bótase a ler e semella que agroman lembranzas daqueles tempos cubertas xa pola néboa. Todo queda un pouco lonxe, quizais porque moitas das escenas que presenciamos non deixaron unha pegada fermosa.
Ás veces facemos iso, relegamos a un curruncho moi afastado da mente aquelas imaxes que quixeramos esquecer, por moito que saibamos que é unha misión imposible. Mais, coma outros medos, non deixan de latexar, insistentes na súa presenza.
Estes días non deixa de falarse da trama de Arousa. De novo a mesma situación xeográfica, de novo as narcolanchas, de novo o tráfico de droga. E de súpeto, todo volve, coma unha película que se reproduce sen permiso, no maxín.
Entón vese con claridade. O medo, a preocupación, os movementos estraños, as manifestacións, aquelas novas abrindo xornais e noticiarios... as caras cadavéricas, a mocidade consumida, o futuro incerto.
Todo iso era a droga. E todo iso segue sendo a droga. Porque non volveu, é que nunca marchou. Pasaron corenta anos e aínda non erradicamos o problema. Pero iso, en realidade, xa o sabiamos, o que non implica deixar de preocuparse ou loitar contra a causa.
Non podemos cansar. Non podemos cesar. Non podemos ter memoria de peixe, nin agochar a historia. Ela é unha das maiores fontes de aprendizaxe, o banzo no que apoiarse para ascender. O pasado nunca vive tan lonxe.