Atado ao globo da esperanza. Gozo con amarrarme, como lastre, a algún dos seus recantos. Talvez por iso escribín mil veces o verbo en futuro: pasará. Escribino con tanta fe que volvendo a vista atrás, esposa de Lot, ata collo medo de tanto optimismo. Escribía «pasará» porque sempre pensei que este andazo remataría. Antes. Que non nos roubaría dous anos de vida. Que tras unha tristeza non viría unha tristeza maior. Que todas as previsións non eran mentira. Que os gobernantes parecerían fiables e que escoitariamos as súas homilías, crentes, con fe de cidadáns admirables. Equivoqueime. A covid véncenos. Pero non o sabemos ata que un dos nosos forma parte das estatísticas de vítimas. Iso somos. Vítimas dun tempo cruel. Números. E non dirán que non fomos obedientes. Que non cumprimos o que nos dixeron que debiamos cumprir. Ata soportamos aos videntes dos nosos días: expertos. Algúns resultan tan oclusivos (ocluíntes) que deberían dedicarse ao seu traballo, como o resto. Ou sexa, os de urxencias que se dediquen ás urxencias. Os economistas, á economía, e non a predicir a duración da pandemia. Os virólogos, aos virus (non, por favor, non nos ofrezan máis consellos de vida hixiénica e saudable). A covid é o fracaso perfecto dun mundo imperfecto, este. Todos os ilusos, coma min, pintamos de cores un mundo envolto en negror. Por iso cada «pasará» era unha obcecación propia dun inxenuo. Hoxe négome ao «pasará». Hoxe quero gritar e grito que pase. Dunha vez. Que os noticiarios non abran cada día coa nómina de caídos: cifras, simplemente. Que os políticos non compitan na carreira de quen o fixo mellor. Que pase. Que pase este inferno. Creo que non podemos soportalo máis.