O rumbo de Sánchez

Lourenzo Fernández Prieto
Lourenzo Fernández Prieto MAÑÁ EMPEZA HOXE

OPINIÓN

Javier Lizon | Efe

15 jul 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Á vista das reaccións públicas e privadas, os cambios no goberno sorprenderon. Ninguén esperaba nin tanta mudanza nin a dirección tomada, pero todas as análises dan conta dunha evidencia: Sánchez marcou un rumbo. Algúns cambios eran esperados polo desgaste típico e estaban no ruxe-ruxe, como o de Carmen Calvo, o de Celaá ou do titular de Xustiza despois dos indultos. Outros como o de Exteriores podían preverse por mor da recente correlación de erros. Sabíase tamén da tensión no Goberno entre o partido (Ábalos e Calvo) e os asesores aparentemente profesionais (Iván Redondo), pero quen podía imaxinar que o resultado fose a saída dos tres? Desaparecen da escena gobernamental os principais acompañantes de Pedro Sánchez no camiño ata a presidencia do Goberno. Pese á teima da crónica miúda o asunto non é persoal é político, non é individual é de partido. Demóstrano os substitutos.

Óscar López, o novo xefe de gabinete, é un vello colega de Sánchez na organización do partido dende que Blanco organizaba o PSOE de Zapatero. O outro era aquel Antonio Hernando que traizoou ao seu amigo Sánchez para favorecer que Rajoy fora investido presidente naquela crise de 2016 que xa case esquecemos e que ao resolverse a crise foi substituído como voceiro no Congreso por Ábalos. A fama de Óscar López no partido xa era notable cando foi secretario de organización con Rubalcaba, a súa intelixencia política permitiulle navegar nun mar crespo sen nunca traizoar ao seu colega Sánchez. Pode que estea chamado a solucionar a tensión Goberno-partido que xeraba Redondo; dotes, experiencia e reputación para facelo tenas.

O resto dos cambios apuntan na dirección de como Sánchez quere recoser o partido. As novas ministras de Educación e de Administración Territorial apoiaran no seu día a agora definitivamente derrotada Susana Díaz, pero non son da federación andaluza senón da de Aragón e La Mancha, respectivamente. Lambán e García Page van ter que andar agora con máis tino antes de facer esas declaracións críticas que perturbaban tanto na Moncloa como alegraban en Génova. O damnificado deste movemento gobernamental e partidario de Sánchez vai ser Casado. Digan o que digan os seus turiferarios, perde iniciativa, presenza e sobre todo cobertura política dentro do PSOE.