Nos 50, Alfred C. Kinsey, un biólogo antediluviano nacido hai cento trinta anos, elaborou unha escala de 0 a 6 para graduar a homosexualidade humana. Concluíu que só unha pequena porcentaxe estaba no 0 ou no 6, ou sexa, que a maioría das persoas somos un pouco homosexuais, unha idea que, por suposto, foi discutida, pero que nunca se contradixo totalmente. En España, o 6,9 % da poboación declárase LGTBI, unha porcentaxe só superada por Alemaña, co 7,4 %. Hungría está no extremo oposto, con só o 1,5 %, e por iso o partido Alemaña-Hungría da Eurocopa foi un bo símbolo no que a UEFA se cubriu de gloria vetando a iluminación coas cores da bandeira arco da vella en protesta contra a lei LGTBIfóbica húngara.
Onde se agochan os futbolistas homosexuais? Por que han de ocultarse, mentir e sentir o odio de gradas e clubs coma se, en lugar de ter unha determinada orientación sexual, tivesen a peste? Nalgún recanto dos vestiarios ateigados de tatuaxes e testosterona comparece esa porcentaxe de homosexuais que din as estatísticas, e os grandes eventos deportivos coma a Eurocopa serían espazos idóneos para non sucumbir á estupidez e amosar a simple normalidade libre, esa na que a escola educa a futuros xogadores ou seareiros que fóra ven que a homosexualidade é antideportiva coma o doping.
Sempre crin que o Informe Kinsey só pretendía dar validez científica á obvia liberdade sexual. Porque nesta Europa hipócrita, o sexo é íntimo só ata que un homosexual decide comportarse igual que un hétero. Só entón o sexo é público. Axuizado. Non vaia ser que alguén se descubra un pouco gay e, como di a palabra, sexa feliz á marxe de formas de poder que só interesan a uns poucos señoros de puro, coñac e Barbie no catre.