Tardei unha hora redactando unha páxina que non acababa de saír: «Hoy las musas han pasado de mí» (Serrat). Falaba de bravos hoplitas que dirimían os seus asuntos uña a uña, golpe a golpe e verso a verso. Un poema sen poema. Unha canción de acordes invisibles. Carmen Calvo e Irene Montero, Díaz Ayuso, Casado, Castejón e Espinosa de los Monteros, Gonzalo, Ana e Alberto. Reflexionaba a miña páxina, sesudamente, argumentando que as faccións existentes na política española son contrarios que se complementan. Chamei por teléfono a un amigo, especialista en tratar os meus traumas de índole literaria. Non acababa de entender as intencións. Eu, tampouco. Decidín, entón, escribir este xoves sobre asuntos que poidan interesar á xente perspicaz. E aquí estou. Perdido pero sincero, afirmando que dende que teño uso de razón non coñecín unha época política (apocalíptica) peor ca esta. Horrorosa. Mediocre, vulgar, tenazmente ineficaz e ominosa para a intelixencia. Os votantes, creo, perderon (perdemos) a sensibilidade. Vivimos tempos de anestesia, apatía, derrota e submisión. De aí a ditadura do banal: o frívolo como sistema. Pregúntome se é posible cambiar o mundo: unha revolución intimista. Esa pregunta non é un alivio. Pero eu xa non soporto a individuos que ocupan altas maxistraturas sen merecer tal distinción: incompetentes. Sempre nos preguntamos se merecemos os gobernos que nos gobernan. Eu sempre contesto si. Porque somos o que votamos. Nesta época máis que nunca. Tardaron meses en coordinarse e non se coordinaron. Acordar, e non acordaron. España, que dicía ser exemplo de administración territorial, quedou en evidencia. Levamos un ano inesquecible. Eu só sinto rubor.