Tardei unha hora redactando unha páxina que non acababa de saír: «Hoy las musas han pasado de mí» (Serrat). Falaba de bravos hoplitas que dirimían os seus asuntos uña a uña, golpe a golpe e verso a verso. Un poema sen poema. Unha canción de acordes invisibles. Carmen Calvo e Irene Montero, Díaz Ayuso, Casado, Castejón e Espinosa de los Monteros, Gonzalo, Ana e Alberto. Reflexionaba a miña páxina, sesudamente, argumentando que as faccións existentes na política española son contrarios que se complementan. Chamei por teléfono a un amigo, especialista en tratar os meus traumas de índole literaria. Non acababa de entender as intencións. Eu, tampouco. Decidín, entón, escribir este xoves sobre asuntos que poidan interesar á xente perspicaz. E aquí estou. Perdido pero sincero, afirmando que dende que teño uso de razón non coñecín unha época política (apocalíptica) peor ca esta. Horrorosa. Mediocre, vulgar, tenazmente ineficaz e ominosa para a intelixencia. Os votantes, creo, perderon (perdemos) a sensibilidade. Vivimos tempos de anestesia, apatía, derrota e submisión. De aí a ditadura do banal: o frívolo como sistema. Pregúntome se é posible cambiar o mundo: unha revolución intimista. Esa pregunta non é un alivio. Pero eu xa non soporto a individuos que ocupan altas maxistraturas sen merecer tal distinción: incompetentes. Sempre nos preguntamos se merecemos os gobernos que nos gobernan. Eu sempre contesto si. Porque somos o que votamos. Nesta época máis que nunca. Tardaron meses en coordinarse e non se coordinaron. Acordar, e non acordaron. España, que dicía ser exemplo de administración territorial, quedou en evidencia. Levamos un ano inesquecible. Eu só sinto rubor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
32 votos
Comentarios

Rubor