O espertar tras a longa noite de pedra

Gonzalo Caballero
Gonzalo Caballero PUEBLOGALLEGO

OPINIÓN

Fernando González Laxe, Gonzalo Caballero e Emilio Pérez Touriño, nun acto de homenaxe ao estatuto de 1981
Fernando González Laxe, Gonzalo Caballero e Emilio Pérez Touriño, nun acto de homenaxe ao estatuto de 1981 Sandra Alonso

25 abr 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Dicía Ceferino Díaz que «o Estatuto de 1981 constitúe unha proba irrefutable de que desde Galicia podemos dirixir a nosa propia historia». O proceso de elaboración e aprobación do Estatuto reflectiu a capacidade de facer boa política na nosa terra. Coa intención de dotarnos de autogoberno e de participación democrática, os políticos da Transición conseguiron en Galicia construír institucións de goberno que permitiron unha mellor elaboración das políticas públicas, pensando nos intereses dos galegos e das galegas.

A unión política plasmada nos Pactos do Hostal, apoiada primeiro nas manifestación cívicas pola autonomía galega e logo no propio referendo, non só conseguiu superar a aldraxe que implicaba converter a Galicia na primeira autonomía entre as de segundo nivel, senón que devolveu a Galicia a dignidade e autogoberno ás que optaba co Estatuto do 36, freado pola sublevación militar. A mellor Galicia espertaba co Estatuto tras a longa noita de pedra que sufriu o país, e cuxa dureza plasmou Celso Emilio.

Sabemos que as catro décadas que transcorreron trala aprobación do Estatuto ata hoxe en día foron a etapa máis longa de democracia e autogoberno da nosa historia. A Constitución que emanou da transición política permitiu, dentro do seu Título VIII, construír o Estado das Autonomías. A España plural, diversa, atopou neste modelo descentralizado, análogo a un modelo federal, unha estrutura de goberno multinivel que deu cabida ao recoñecemento e á sensibilidade das distintas comunidades. Os socialistas galegos xogamos entón un papel histórico fundamental impulsando un Estatuto de primeira para Galicia, análogo ao vasco ou ao catalán. Como sinala o presidente Fernando González Laxe, o Estatuto non foi unha «carta outorgada», senón o resultado dunha loita que non se entendería sen o papel do PSdeG, unhas siglas sempre comprometidas cun galeguismo cívico, europeísta e integrador partícipe da autonomía e das institucións de autogoberno.