Concha 23


Coñezo xentes que cando abren a porta, ou a fiestra, abren tamén o sol. Mesmo nos días de chuvia. É unha fortuna contar, preto de ti, con xentes tan luminosas. Esas persoas axudan a vivir, agora que a vida está como gato panza arriba. Esta columna, en realidade, fala dos individuos imprescindibles. Non hai demasiados. Pero o meu consello é contar, na propia vida, polo menos con tres. Tres é un número perfecto. O triángulo equilátero. Ou isósceles, ou escaleno, no que repousar a cabeza cando entren ganas de chorar. O mundo, aínda que non o crean, está cheo de xente luminosa. Os que pasan do rancor. Os que non coñecen a palabra odio. Os que ven sempre o lado bo das cousas, ou sexa, os que coñecen as cousas que en verdade importan. Os leais, currantes, responsables, alegres pese a todo. Os independentes e libres. Os que non se deixan enganar cos cantos de serea da codicia. Os que detestan o mal periodismo (periodismo de cloaca): ese que converte aos seres humanos, incluídos algúns periodistas ou similares, en mercancías. Os que saben que discutir, facer preguntas, é un modo de exercer a máis pura democracia. Os que dubidan. Os que ocultan as dores para non facer sufrir aos que máis queren. Os implacables coa verdade. Os que se levantan cada mañá e repiten a canción: «Hoy puede ser un gran día». Os que están sempre, mesmo cando non están. Os terremotos que todo o moven, principalmente as tristezas: ata facelas desaparecer. Os humildes. Os adictos á esperanza. Os que detestan as inxustizas. Hai xentes que un ama irremediable, eterna, infinitamente. Eses que cando abren as portas e as fiestras e os ollos, como un milagre, abren tamén o sol. Concha 23, por exemplo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Tags
Comentarios

Concha 23