Hoxe xa ninguén cree naquela frase tan repetida de «esta crisis nos hará mejores, saldremos reforzados». Os datos son aplastantes, así os números do EPA dinnos que o paro está en 4 millóns de persoas (16 % da poboación activa) e isto sen contar co persoal dos ERTE que afectan a máis de 2,7 millóns de traballadores (non computan para o número de parados pero están ás portas como sigamos así). E non podemos esquecernos das vítimas, morreron 71.919 persoas, que son familias afectadas.
Hai outra frase moi boa: «Esta crisis sanitaria no entiende de ricos y pobres». Pero o conto é que xa hai axencias de viaxes que venden paquetes turísticos con vacina incluída, algo similar á historia das infantas, seica non se pode viaxar, nin saír da provincia, canta xente non puido despedirse dos seus seres queridos polas restricións. Pero tennos que quedar claro que o virus mata igual a ricos e pobres.
A estas alturas o que nos queda claro é que as crises o que fan é agrandar as desigualdades en todos os eidos. Onde nos leva todo isto? Pois ao desánimo, á desesperación, á impotencia, á incredulidade de quen manda, ao esgotamento, etcétera... Estamos cansos desta situación, máis aló do medo ao contaxio, do medo á morte, da dor de perder aos seres queridos. Agora sentimos o que é o esgotamento emocional provocado por esta pandemia.
Preocupados pola saúde a nivel físico, todas as medidas tomadas para evitar os contaxios de covid-19 deixaron moi de lado o impacto que tiñan na nosa saúde mental, e ao final rematamos coa xente enferma, e o que é máis grave, que como non ocupan as uci non se fala deles.
Esta pandemia da covid-19 está xerando un gran impacto negativo na nosa saúde mental. Dende que comezou, os niveis de estrés aumentaron un 73 %. Temos máis ansiedade, depresión e sufrimos máis trastornos do sono. De acordo co Consello Xeral de Farmacéuticos, o consumo de ansiolíticos e antidepresivos dobrouse no 2020 respecto ao 2019.
Atravesamos como sociedade un duelo colectivo. Cómo permanecer motivados? O benestar e a saúde mental teñen que ser as prioridades de todas as organizacións no 2021, é o momento no que os departamentos de recursos humanos poden demostrar que son máis humanos e preocuparse realmente pola súa xente. Se seguen mirando que lle cadren as contas non sairemos desta.
É hora de escoitar a quen nos está salvando desta pandemia, que non son outros que os que loitan día a día por facer ben o seu traballo, aínda nas condicións menos favorables. Hai que dar voz a quen convive a diario cos problemas reais que nos trae o covid-19, pois moitas veces quen toma as decisións, ou quen leva o timón, está moi alonxado da operatividade do día a día, polo que a súa misión, máis que nunca, vai ser escoitar e empatizar co que mostra os síntomas. Os traballadores necesitan poder conciliar. Débese respetar a súa desconexión dixital -para lograr o descanso real do traballo-, e facilitar a flexibilidade no horario.
Non podemos seguir menospreciando a saúde mental e emocional da xente. É preciso un equilibrio para estar sans e facer frente aos novos retos que temos por diante. Como decía Shopenhauer, «la salud no lo es todo, pero sin ella todo lo demás es nada».