Quen gañou?


As eleccións non se gañan ou perden, interprétanse. Os resultados das eleccións catalás constitúen un desafío para este dito. Que proxecto responde ao sentir maioritario do electorado catalá? A combinación das premisas identitarias cos proxectos de base ideolóxica produce un sudoku en termos de gobernanza. E dificulta a resposta a esta pregunta. Sinalemos algúns elementos.

 

Primeiro, os partidos independentistas manteñen a súa corrente de apoio pero estes comicios están moi lonxe de ser plebiscitarios: cos votos dun 25 % do censo (centos de miles menos que no 2017) carecen de mandato para avanzar na ruptura da orde democrática. Non obstante, segue existindo unha fractura da sociedade catalá. Como superala?.

Segundo, o pacto no independentismo complícase coa inversión na prelación entre ERC e JxCAT. Esta formación está construída sobre dúas patas: o mito dun Puigdemont fugado, que segue sendo president en tanto que manexe a unha figura vicaria no interior; e unha proposta de tensión permanente para manter viva a ilusión da independencia. Ambos elementos desaparecerían cun president de ERC, centrado na xestión e que proxectase unha sombra opaca sobre a figura irrelevante do fuxido. O acordo só será posible se ERC asume condicións impracticábeis que a encamiñen a unha vía morta (unilateralidade e tutela do mandatario no exterior).

 

 

Terceiro, Illa gañou en votos e tentará gobernar, sen garantías. Chegar a un programa de goberno na esquerda -única opción posible- sería como atravesar un campo minado sen ningunha certeza de que ao final exista unha saída. Os eixos centrais: avanzar no autogoberno, normalizar a situación política, impulsar a reconstrución económica e social de Cataluña. Un acordo esixiría flexibilidade e xenerosidade no socialismo a cambio de renuncias dolorosas para ERC, co obxectivo de ir aplicando puntos de sutura e unha xestión ordenada, sobre bases progresistas. As tensións en ambos protagonistas serían enormes. A posibilidade de éxito, moi reducida. Con todo, compre intentalo.

Cuarto, a recomposición das forzas conservadoras, co ascenso de Vox e o fracaso de Cs e PP, indica que a pulsión extremista aniña en ámbitos relevantes da sociedade española (e nos segmentos catalás correspondentes). Os partidos fracasados parecen abocados a decisións drásticas. O seu resultado dificulta o xiro ás posicións máis temperadas que facilitarían a estabilidade política en España. A dereita española dun proxecto integrador. Nunha conxuntura complicada, a sociedade catalá virou, si, aínda que insuficientemente. Gañou o PSC, gañou ERC -noutra liga, tamén Vox-, de xeito non decisivo. É o momento da política con maiúsculas. Cos límites da democracia, creando un futuro de progreso e respecto co que unha ampla maioría da sociedade poida sentirse cómoda. Veremos.

Por Xoaquín Fernández Leiceaga Portavoz de Economía do PSOE no Senado

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Quen gañou?