Hai galegos en todas partes. O mundo, en realidade, é unha colonia galega. E todos distintos, como as palabras. En Verín, por exemplo, temos unha voz para sinalar á persoa escasamente espelida: mouco. Se consultas o dicionario da RAG verás que o seu significado non é ese, senón «persoa que fala pouco, de poucas palabras». Non era o caso daquel auxiliar de voo que cubría a ruta Londres-Madrid a tarde que o Paco Mariló, o Bernardo e o Roque regresaron da capital inglesa. O primeiro que lles preguntou é se falaban inglés. Ao Roque, concretamente: You speak english? O Roque mirouno con estrañeza e o Mariló, que de inglés sabe dabondo, díxolle: «Pregunta se sabemos inglés, Roque». O Roque contestou: «Dille que si». O auxiliar atendeu de marabilla aos tres verineses no traxecto. Aínda hoxe ignoramos o motivo. Gin-tonics, viño, algún bocadillo, e sen deixar de falar en inglés. O Mariló dicía a todo yes, yes. O Roque e o Bernardo, tamén. O auxiliar debía sentirse moi só que pasou media viaxe a carón dos tres verinenses. Era alto, loiro, de ollos azuis. «Este debe ser sueco», comentou o Roque mentres bambeaba un gin con pouca tónica. O Bernardo dixo que non, que era inglés de Londres. «De London», aclarou o Mariló amosando o seu coñecemento da lingua inglesa. De cando en vez levantaba a man. Acudía o auxiliar. O Mariló sinalaba o vaso baleiro e, presto, aquel home servicial traía provisións para aplacar a sede. Aterrou o voo en Barajas. O Roque adoecía por saír. Díxolle ao Mariló: «Neno, pregúntalle a este mouco se saímos por diante ou por tras». Sen que o Mariló abrise a boca, o auxiliar falou sinalando unha porta: «Poden saír vostedes por aquí». Hai galegos en todas partes.