Tempo para pensar as cousas


O mundo, as sociedades todas, viven un proceso de aceleración exponencial. O tempo dos nosos avós, mesmo diría que o dos nosos pais, está mais próximo a hábitos, comportamentos e crenzas da Idade Media que o que pode haber entre nós e os nosos fillos, xa non digamos os nosos netos: coñecementos, valores, experiencias vividas... O pasado venres presentamos no Parlamento de Galicia a correspondencia entre Ricardo Carballo Calero (daquela aínda non era Carvalho) e Ramón Otero Pedrayo: 166 cartas cruzadas, escritas entre 1949 e 1974, que constitúen, igual ca outros epistolarios que se teñen publicado entre nós (Manuel Murguía, Filgueira Valverde, Castelao, Luís Seoane, Cunqueiro, Fernández del Riego, Ramón Piñeiro, etcétera) documentos valiosísimos para a comprensión do tempo que os seus redactores viviron, un tempo que en gran medida tamén é o noso, pois forma parte da nosa memoria colectiva.

Mais o que quero subliñar son unhas palabras que no acto pronunciou o presidente do Parlamento, palabras que me fixeron pensar. Miguel Santalices é médico psiquiatra, ademais de político. «Agora xa non se escriben cartas», comentou. «E é unha mágoa, porque as cartas, ben escritas e ben pensadas, teñen un alto valor terapéutico».

Días aqueles… A miña avoa recibíaas do meu tío Antonio dende Caracas e mandaba as fillas que llas lesen unha e outra vez, sobre todo na Noiteboa despois de cear. Cartas repousadas, coidadosamente redactadas. Hoxe o mundo é doutra maneira. En moitas cousas (as máis delas) mudou para mellor. Noutras, non tanto. O tempo de hoxe xa non é nin sequera o do correo electrónico e o Facebook, que son soportes do discurso escrito. Hoxe manda o telegrama. Chíos, cancelos e rechouchíos. Rápido, rápido… Primeiro foron 140 caracteres. Dende non hai moito, 280. Durante catro anos, o presidente da primeira potencia do mundo manipulou a realidade desa maneira, as máis das veces dende a impunidade absoluta, sen que ninguén tivese oportunidade de contradicilo, porque unha vez que pos a andar o tóxico xa non hai ninguén que o pare, nin tempo para comprobar nada, nin para retrucar. Ao final, todo é unha carreira para ver quen saca primeiro, coma nas películas do vello western.

Nestes momentos, o modelo dominante está fundamentado case que nun único principio: o primeiro que chega enche, quen dá primeiro dá dúas veces, o que máis chifra capador, e na vertixe dos medios ao final todo acaba en ruído, cerimonia da confusión, onde hai tanto logreiro especialista. Cando escribimos (tamén cando redactamos cartas) ordenamos o pensamento, que é o principio do logos, a base da razón, e da curación (en palabras do psiquiatra). A racionalidade manda sobre a reacción instintiva do momento, que ás veces difícilmente ten marcha atrás. E necesitamos marcha atrás. Tempo para pensar as cousas, polo menos dúas veces.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

Tempo para pensar as cousas