Miserias

Cristina Pato
Cristina Pato A ARTE DA INQUEDANZA

OPINIÓN

BRENDAN MCDERMID | Reuters

15 ene 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Hai historias que repite acotío. Ás veces cambia os nomes, os lugares e incluso a historia en si. Pero outras veces, se ten un día bo, a historia que conta é bastante semellante á versión que eu lembro, á de antes de comezar a perder a memoria.

Estas semanas a Maruxa comezou a repetir unha historia da súa infancia que eu non coñecía. Supoño que ese episodio nunca pasara aquel filtro mental que tiña antes (e que aínda teñen moitas mulleres da súa xeración), o filtro da memoria explícita que deixa pasar as cousas boas do pasado, pero que tamén enmudece as malas. O caso é que ao escoitar (asombrada) a singularidade do relato, decateime de que cada vez que contaba a historia, coas súas variacións, sempre remataba coa mesma frase: «Antes, a miseria era para todos».

Entón comecei a pensar nas circunstancias que rodeaban esa frase, pois naquel momento dos anos corenta había «miseria para todos», pero uns sufríana máis ca outros. E aínda que hoxe vivimos circunstancias diferentes á miseria da infancia que lle veu á cabeza á miña nai, a verdade é que a frase ten tanta forza e é, tristemente, tan contemporánea...