O valor das cousas


A entrega do pazo de Meirás pilloume lendo un parágrafo da última novela de Berta Dávila onde di que nos enfrontamos de xeito diferente ao acto de escoller e desprendernos, como acumulamos para o futuro, tratando de pospor o intre de decidir sobre o que posuímos. A novela trouxo a memoria do meu sogro, que gardaba no garaxe todo tipo de cousas. De feito, a casa estaba chea de remendos reutilizados e, ao pouco de el morrer, os obxectos rebeláronse e todo deu en se estragar. A delicada lectura de Berta tamén me levou aos case 700 bens do inventario do pazo que erguera a Pardo Bazán, con pías de auga bendita, esculturas ancestrais, cadros e diversos obxectos de diferente valor. Por desgraza, non figura esa roca lunar da misión Apollo 11 que Nixon lle regalou ao Estado español e hoxe tería un valor incalculable tendo en conta a manda de ricos que non saben onde meter os cartos. É certo que o importante dese inventario non é o valor económico, que tamén, senón o valor restitutorio e emocional para tanta xente represaliada. Con todo, tampouco hai que desprezar ese amoreamento porque ás veces o tempo opera a favor das cousas e talvez aínda fiquen bens de valor que os Franco, na súa ignorancia, non espoliaron, como lle pasou a un coñecido noso que nos anos setenta, cando o botaron da fábrica de xoguetes Madelman, apañou, enrabiado, centos de caixas que contiñan os famosos bonecos e arrombounas nunha nave da serra madrileña. Corenta anos despois, morto xa este home, un neto viu a espita aberta nas redes e puxo anuncios para vender a un prezo astronómico cadanseu exemplar. E foi así como o efecto vintage multiplicou o número de pedidos de nostálxicos da infancia e o neto soubo que o seu avó fora un visionario.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
18 votos
Comentarios

O valor das cousas