As caixeiras do supermercado

Lourenzo Fernández Prieto
Lourenzo Fernández Prieto MAÑÁ EMPEZA HOXE

OPINIÓN

JOSE MANUEL CASAL

01 dic 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Neste tempo de andazo moitos colectivos reclaman o mérito da súa entrega profesional. Algúns individuos mesmo caeron na vaidade de sentirse imprescindibles e, aínda que abandonamos a linguaxe bélica das primeiras semanas, non poucos seguen falando dos seus servizos na primeira liña da batalla contra o virus. A esa vangarda combatente fóronse incorporando grupos profesionais e corporativos reclamando atención en diferentes graos, do aplauso (ás veces literal) ao simple recoñecemento. Dende o mes de marzo a listaxe non fixo máis que medrar: empezou polos sanitarios sen nome nin rango e chegou aos científicos que procuran as vacinas, pasando por todos os corpos e forzas da orde e a seguridade e servizos públicos de toda caste. Cada vez máis colectivos reclaman ese mérito, nunha carreira que non terá fin nin despois de que isto remate.

Como sempre, o asunto do mérito ten que ver con quen o conta e con como se conta o conto. O grao do mérito ten que ver directamente co poder social e mediático para reclamalo. Sempre houbo arriba e abaixo. Non é que o digan os novos políticos radicais; en caso de que non o escoitáramos na casa, seguro que xa o dicía algunha das nosas veciñas da infancia. Póñanlle o nome que queiran á señora. As elites mandan e dominan, por iso son elites. Pero ben é certo que historicamente poden cumprir diferentes papeis. Poden ser mellores ou peores. Mesmo hai elites, como as políticas, que neste tempo son sempre deostadas, fagan ben ou mal o seu traballo de intentar paliar os efectos do andazo e buscar solucións á súa propagación. Algunhas autoridades políticas -outras non- merecen a crítica porque non saben estar a altura da situación ou por preocupárense máis polas fotos que polos seus gobernados. Tampouco podemos ser demasiado duros con eles porque está visto que hoxe todos buscamos o minuto de televisión que nos predixo Andy Warhol.

Non quería falar dos políticos, porque a crítica, mesmo a máis inxusta, vailles no soldo, senón desoutros colectivos que non chufa ninguén e que foron insustituibles para que inmensa maioría puidera levar con xeito este longo tempo. Dende o primeiro día foron imprescindibles. Son os traballadores da limpeza, tamén hai mulleres, pero a maioría son homes. Ter as cidades limpas dependeu do seu traballo e nunca pararon de facelo. E sobre todo as caixeiras dos supermercados, tamén hai homes, pero dominan as mulleres. O noso abastecemento dependeu delas.