Un deus sucio


Iso dixo Galeano. Maradona era un «deus sucio, pecador, o máis humano dos deuses», non só porque no 86 lle birlou o Mundial en cuartos a Inglaterra a conta dunha divina man que o converteu no vingador das Malvinas, senón porque, coma nos mitos, sufriu un martirio de seu: crerse Maradona.

Mais non é o Deus resabiado dos monoteístas, senón un Zeus, ese que se fai co Olimpo á base de imitarse a un humano sen escrúpulos.

Empezou a morrer en canto corearon o seu nome as multitudes e adaptaron os pecados en que foi tan experto coma no fútbol (era machista, drogadicto, arrogante e mentireiro) a motivos de adoración. Velaí a súa fortuna e a desgraza ao tempo, pero tamén a contradición en bucle de nós, o resto, que logramos cuestionar a idea de pecado, pero aceptamos os conceptos de castigo e, por tanto, de perdón.

As multitudes non son nihilistas, e por iso aceptan a sucidade dos deuses, pois para seren castigados e perdoados deben estar sucios. Se cadra hai unha intelixencia salvadora nesa masa que venera a un simple home que alardea de todo aquilo que os humanos reprimimos, pois ese pranto unánime polo Pelusa ten que ver coa nosa imperiosa necesidade de ilusión neste tempo de orfandades. É así para o seu país historicamente roto, pero tamén para un mundo desnortado ao que dan a vida os simples malabares cun balón, e tamén un caradura libertario, un ególatra teimudo ou un derrochador, desmedido tamén na condena da pobreza.

Os deuses limpos son incapaces de existir en por si, e por iso se valen dos mesías, etéreos pero humanos. En cambio, calquera pode ser un deus sucio e reflectir coma un espello todo iso que negamos ser coa man esquerda e, coa dereita, aceptamos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Un deus sucio