O noso tesouro


Temos un tesouro en Galicia do que todos nos deberiamos de sentir orgullosos. Unha lingua con unha historia milenaria, filla do latín, nai do portugués e actualmente falada en 11 países de catro continentes. Un grande potencial que non estamos sabendo aproveitar.

Neste ano 2020 por fin celebramos a tan desexada homenaxe das Letras Galegas ao escritor, académico e sobre todo mestre Ricardo Carvalho Calero, un dos personaxes máis brillantes da nosa historia contemporánea. Un marabilloso autor que na etapa final da súa vida sufriu a incomprensión e o desprezo de unha boa parte do panorama cultural galego (incluíndo o galeguista) pola súa defensa do Reintegracionismo.

Para os que non coñecen o termo, a norma internacional ou reintegrada do galego non implica demasiados cambios na expresión oral con respecto ao actual, pero si varía substancialmente a escrita posto que defende o uso das regras ortográficas e morfolóxicas do galego antigo, máis similar ao portugués. Esta é unha vella reivindicación de unha facción da esquerda nacionalista que agora está a transcender esas fronteiras, chegando a moitos liberais que reparamos nos beneficios da recuperación de dita norma. Tanto por respecto á nosa historia como pola oportunidade que supoñería para a mocidade e as empresas de Galicia o dominio de unha ortografía que lles daría acceso a un mercado de 280 millóns de persoas no mundo, comezando polo noso veciño Portugal, en clara expansión económica e turística, e seguindo por Brasil, Angola, Mozambique, Cabo Verde e outras rexións de África e Asia como Macau en China e o estado de Goa na India.

O problema é que en España existen complexos históricos derivados do debate territorial entre nacionalismos rexionalistas e forzas centralizadoras. Esta confrontación ten moitas manifestacións socio-políticas pero unha das máis visíbeis é a xerada ao redor do uso das diferentes linguas de España, que, lonxe de ser interpretadas como a gran riqueza que son unidas ao castelán, a miúdo se consideran unha ameaza.

O caso do galego é especialmente interesante porque é unha expresión histórica de algo moi noso: a falta de auto-estima. Aínda sendo a segunda lingua máis importante da Península Ibérica e a sexta do mundo, o isolacionismo da normativa actual está a perder as súas dúas batallas. A primeira: atópase en caída libre en número de falantes, e o que é peor, en número de interesados na súa aprendizaxe. E a segunda: a súa normativa foi influenciada polo castelán de tal maneira que perdeu parte da súa identidade e, sobre todo, a súa proxección internacional. Chegados a este punto son cada vez máis as voces que están considerando a viabilidade dun grande pacto transversal para a implantación complementaria e voluntaria da norma reintegrada, afastando esta cuestión de outras reivindicacións políticas para centrala unicamente no beneficio que todos desexamos para Galicia.

Os nosos sistemas educativo e administrativo deben fomentar a riqueza que supón que calquera cidadán domine galego e castelán con fluencia para que na súa vida privada escolla o que prefira sen ningunha presión política ou social, porque ambos representan o mesmo tesouro, o da nosa comunicación. Pero en canto á forma do galego, unha vez superados os complexos históricos e o medo ás acusacións dende os extremos ideolóxicos, só hai beneficios en que se recoñeza, valide e integre para uso libre unha norma que será a salvación do noso patrimonio lingüístico, ademais de un grande investimento para o futuro da nosa economía.

Por Rafael Ferro Politólogo y consultor

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

O noso tesouro