O tremor da terra


Supoño que tamén o sentiriades, pois é coma un sismo que fai tremer os alicerces do mundo, da terra, da alma.

Espalla o medo, sementa feridas.

A sensación é a mesma que nos produciría apagar unha cabicha no noso corazón, motor da nosa vida, do noso corpo. Doería, e quedaría danado eternamente, de xeito irreparable, cunha cicatriz sensible que nos lembraría o resto da vida que aí nos fixeron dano, que somos máis vulnerables, máis débiles, enfermos crónicos.

Ese pito queima. Non é máis ca unha morea de nicotina enrolada con mestría. Unha arma pequena pero infalible. Un ataque certeiro.

Esta fin de semana queimáronnos a todos no corazón. Prenderon lume ás árbores coma se fosen pitos. As lapas estenderon as súas fauces de xeito veloz e certeiro. Son linguas de lume poderosas, ávidas. Teñen fame, sede, son ávidas no seu apetito.

O monte é o corazón de Galicia. Estánnolo convertendo en cinza. E nós deixamos que nos queimen o corazón sen case pestanexar.

Estannos queimando. Reaccionemos! Por que permitimos que se despida o verán de nós deste xeito?

Somos responsables. Debemos esixir que nos liberen o corazón de cinza, que nolo coiden. É cousa nosa e de quen nos dirixe e representa.

Non acepto máis desculpas. Porque eu si sentín o lume danándome o corazón.

Os incendios moen na terra, remóvena, déixana inservible. Convértena en cinza. Un pequeno vento pode levárnola de diante.

Cando facemos anos dinnos que gañamos en experiencia. Pois, neste caso, acerto a dicir que só sumamos un ano máis de ineptitude.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

O tremor da terra