Begoña, o castrón e o demo

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

OPINIÓN

siro

29 ago 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Vai para dez anos que Begoña e Rubén, unha parella de casteláns tan simpáticos coma boa xente, chegaron a Galicia e instaláronse na costa coruñesa, onde se sinten coma peixes na auga. O sábado pasado foron á nave industrial dun amigo para pintar unhas sillas e mentres Rubén lle daba ao compresor e á pistola, Begoña saíu a pasear pola finca. A trinta metros pastaba un rabaño de cabras e un castrón grande, de barbas longas e enorme cornamenta. Begoña viu que o castrón a ollaba, quieto coma unha estatua, pero ao pouco trotou cara ela, así que subiu ao teito dunha furgoneta para o despece e pediu a berros axuda a Rubén, que non a oíu. Ao verse soa, gravou co móbil a inesperada aventura.

Nos primeiros planos do castrón vénselle os ollos pequenos, achinados, de cor marela forte, coma mel ou ouro; e escóitase a voz doce de Begoña, invitándoo a marchar:

-¡Qué mal hueleeees…! Anda, vete, vete. Mira allí las cabritas, que te esperan.

O castrón nin se move e Begoña, estudosa de culturas alleas, entoa sen éxito cantos tibetanos e comanches. O castrón rosma algo e nun alarde de forza rompe cos cornos os espellos retrovisores da furgoneta. Logo sorrí e fita a Begoña con ollos de namorado luxurioso.