Tatuaxes


Non me gustan as tatuaxes. De neno fixen a colección de cromos Razas do mundo e as que máis me arrepiaba eran a dos surma, das selvas de Etiopía, na que as mulleres levan enormes pratos na boca que as deforman dun xeito monstruoso; e a dos maorís de Nova Zelanda, con tatuaxes en todo o rostro.

Ao medrar souben que as tatuaxes chegaron a Europa cos mariñeiros a finais do século XVIII e que, sendo atributo dos homes de mar primeiro e de delincuentes despois, houbo membros da realeza, mesmo reis -Eduardo VII de Inglaterra, Nicolás II de Rusia, Federico IX de Dinamarca-, que se fixeron tatuar. Caso curioso é o de Carlos XIV Xoán de Suecia, que cando era o revolucionario Jean-Babptiste Bernadotte en Francia tatuárase o lema «Morte aos Reis» e despois de coroado levouno ben tapado toda a vida.

Cos tatuaxes non hai trasacordos. Melanie Griffith borrou o nome de Antonio Banderas do corazón orlado que tatuara no brazo e agora leva un corazón en ruínas. O que si hai é sorpresas. Unha amiga da miña filla tatuou no ventre a cara pequeniña dun bebé, pero quedou grávida, medroulle a barriga, a cariña converteuse en carota enorme, talmente coma un globo a punto de estoupar; e despois do parto na dun vello engurrado e fofo. Un horror.

Non, non me gustan as tatuaxes e, endebén, a que levaba no peito un mariñeiro de Rianxo inspirou a Castelao un dos contos máis orixinais do libro Cousas, editado en 1926. Titulouno Ramón Carballo e a xénese interesa tanto como a narración. Comeza co encontro do Castelao neno co protagonista, un mariño que aparece de cando en cando pola vila porque navega os mares do mundo: «Cando eu era rapaz chegou Ramón Carballo; viña con chaqueta de tarazona forrada de baeta vermella e unha gorra con viseira de carei, como veñen os que van navegar. Tamén traía o peito tatuado, que ben lle mirei eu un paxaro cunha carta no peteiro e o seu nome debaixo». Nun pobo de pescadores de baixura, Ramón Carballo era para os rapaces o home libérrimo, aventureiro e bohemio: «Lémbrome que Ramón Carballo foi a Bos Aires e volveu sen cartos. Logo foi á Habana e non trouxo diñeiro. Despois foi a New York, e volveu tan pobre como fora. Ramón Carballo aínda foi a non se sabe onde e non volveu máis». Non volveu e o heroe local quedou envolto no misterio. Castelao advírtenos: «Eiquí cumpría escribir unha novela; pero eu son home de ben e non debo contar o que non sei. Pero novela haina».

En 1921 Castelao viaxara por Europa e en París visitou a un home que vendía restos humanos. No diario di que viu caveiras de todas as razas, rosarios de vértebras nas paredes, esqueletos pendurados do teito e «unha chea de pelexas de cristián tatuadas; algunhas ben fermosas». Alí estaba o remate perfecto para a novela que non escribiu e para o conto que publicou: «Cando M. Lavalet soubo que eu era pintor mostroume unha gran colección de coiros humanos tatuados e curtidos para facer petacas, carteiras… Un dos coiros era do peito dun home, representando un paxaro cunha carta no peteiro e debaixo do deseño campaba este nome: Ramón Carballo».

Onte línllelo ás miñas netas e díxenlles que podería figurar na antoloxía máis esixente de contos breves do mundo. Díxenllelo porque así o creo, claro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
49 votos
Comentarios

Tatuaxes