Corinna Larsen, coma Yoko Ono


Qué axiña se botaron os xaboeiros rexios a botarlle a Corinna Larsen a culpa das cousas dun señor de 82 anos. Tranquilas: pasou desde Eva ata Yoko, e esa culpa tamén caerá sobre quen se apuntaron a definir os asuntos turbios de Xoán Carlos I como «vida privada» do exmonarca, coma se nunca lesen no salón de peiteado o tamaño das ostras que papaba en Sanxenxo ou o calado do barco que lle agasallaron empresarios agradecidísimos coa súa campechanía. Nada novo: procuren na Wikipedia as sucesivas privacidades dos Borbóns e decataranse de que as republicanas criticamos a sucesión consanguínea porque sabemos que a monarquía serve para pouco máis ca para dar saída a ditaduras, facer vodas para construír xenros, preciosos nenos louros e saídas honrosas que, cando afectan a outros (chámense Puigdemont, Roldán ou Josu Ternera) chámanse fugas. Saben que pasa? Que eu tamén teño vida privada, dúas preciosas nenas louras e amigos poderosos, como ostras e aviso cando viaxo (pero non mando a carta a La Voz de Galicia). E malia compartir todo iso con Xoán Carlos I non me fugo. Quizais por iso hai eco na miña conta bancaria.

 

Teño a obriga constitucional de facerme a monárquica, pero eu, que son loura coma Corinna e caradura coma Yoko, sei que hai cousas que se fan porque se é, foi ou será rei. Igual agora ningún de vostedes votaría a Xoán Carlos, unha vez publicada a totalidade da súa campechanía que tanto contribuíu a agachar a prensa seria deste país. Pero, xusto por iso, verán algún día o seu enterro con honras de rei. Seino porque leo a Shakespeare, que tamén enchía as traxedias de Corinnas e multitudes enfurecidas.

Polo menos, na república as campechanías e privacidades como parapeto tan só duran catro anos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

Corinna Larsen, coma Yoko Ono