Todos os anos, ao empezar agosto, acórdome do meu amigo Franchi. Era bondadoso nos seus actos, irónico nas súas palabras e, en xeral, pesimista, e contaba a vida dun modo especial.
Dicía que vinte agostos converten a un neno que mira o mar asombrado, que busca a man protectora do pai e da nai, nun mozo convencido de que vai comer o mundo e que exhibe satisfeito o seu corpo e a súa boa forma física nas praias.
Vinte agostos máis o converterán nun adulto que loita por manterse á boia no mar e na vida, e que disimula o mellor que pode incipientes ou non tan incipientes michelíns, flacideces, engurras e calvicies. Outros vinte máis e será un sexaxenario que na praia mira con desexo, nostalxia ou tristeza os corpos da xente nova.
E que pasa nos outros vinte agostos? Pregunteille un día. Xa desapareceran algúns dos amigos de mocidade. El estaba enfermo, pero aínda o ocultaba. Encolleuse de ombreiros. Non o sei, contestoume, pero supoño que estará contento por sobrevivir e triste por perder aos amigos.
Hoxe suxeiteime á cintura a boia de nadar en augas abertas, fun mar adentro ata o límite permitido, e quiteime as lentes para chorar a gusto. Despois tombeime boca arriba e gocei do silencio, do aroma e da caricia do mar no meu vello corpo. Tiñas razón , querido Franchi.