Vicio na praia


Útimamente caín nun vicio -non sei se chamarlle así- que nunca tiven antes, o de apañar ollos de boi polas praias, dun extremo a outro. Vexo que hai moitas persoas coa mesma ansiedade tentando de recoller ollomaos onde morren as ondas no momento en que a auga remove pedriñas e cunchas entre os pés.

Seica traen sorte; non sei en que se sustenta tal crenza, pero a verdade é que cada vez que teño atopado unha destas cunchiñas ou máis dunha, gañei un premio; supoño que algo terá a ver o meu traballo e a sorte de que non se tivera presentado a eses certames alguén con máis talento. Outras veces doullas ao meu fillo no tempo de exames por probar o seu efecto fronte á Física Cuántica ou á Nuclear. Sempre quedo coa dúbida.

Este día, andando pola area desde Baldaio case que ata Razo, pensei que de atopar un deses amuletos pediría con toda a forza no puño e os ollos ben pechados que se parase o ERE para máis de cincocentos traballadores de Alcoa, que viven con angustia estes últimos días de negociación do despedimento colectivo.

Polo momento non dei con ningún ollomao; quédame esta fin de semana, pero tampouco non sei se abondaría. Sería mellor que o Goberno intervira, que achasen algunha outra solución. Iso que hai moitos ollos de boi nas praias da Mariña, sobre todo nos areais de Barreiros, onde mais abundan.

Acabar a tarde cun café de cápsula nunha foodtruck co mar de fondo escoitando cancións charramangueiras de verán, é algo parecido a iso que entendemos por felicidade. A poder ser cun ollomao no peto e a sensación sempre ao pórse o sol dunha ausencia na man. Branca.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Vicio na praia