«President»


Houbo días en que o Mariló parecía entristecido mirando o televisor. Podiamos falar dos seus asuntos predilectos (a domótica ou as instalacións led de alta tecnoloxía), pero el non se inmutaba. Vía unha bandeira catalá e quedaba conmovido contemplando a pantalla. Non bebía. Só miraba o televisor. Cando os locutores deixaban de falar de Cataluña, con rostro melancólico aseveraba: «Eu tiña que estar alí». «Onde?», preguntabamos. El contestaba: «En La Seu d'Urgell». Botaba de menos os anos en Andorra. Daquela fíxose coñecido nos Pireneos. Rexentaba con Malucha, a súa muller, unha peixería que atendía demandas de todo tipo. Levaba pedidos, en furgoneta veloz, a localidades próximas. Converteuse nun entendido en todo tipo de peixes. E mesmo daba explicacións das súas orixes, calidades e outros asuntos insondables. Velaquí o motivo da súa popularidade naqueles territorios. En La Seu d'Urgell chegou a ser un referente. Falaba con todo o mundo, resolvía problemas, relacionábase con estes e aqueles. Talvez a historia cambiaría se el decidise quedar naquela terra. Nós perderiamos ao amigo, sempre leal e alegre, pero España enteira aforraría desgustos. Esas son as reflexións que pronunciaba en voz alta o gran Paco Mariló cando os noticiarios deixaban de falar de Cataluña. «Non te botes tantas flores», replicabamos. El: «Alcalde de La Seu D'Urgell, ese era o meu destino». Nós: «Un alcalde non pode arranxar os problemas do independentismo». El contestaba con severidade: «De alcalde a president da Generalitat só hai un paso». «President, president!», gritabamos con estrépito. Houbo días en que o Mariló parecía entristecido. Recordar aqueles días agora fainos menos infelices. Volverán.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
37 votos
Tags
Comentarios

«President»