A miña consabida hipocondría pasou a proba máis dura: estiven nun dos focos do coronavirus. Ata o último intre, a miña hipocondría, o meu ego e mais eu tivemos a esperanza de que a organización contase coa presenza de mil asistentes e me recomendasen unha corentena preventiva, que investiría en ver series de zombis e Anatomía de Grey. Pero só viñeron quince, así que cun infalíbel plan para lavar as mans cada 45 minutos, e apelando á miña educación alemá para saudar a lo Merkel, cometín o primeiro erro cando o automatismo latino me levou a espallar bicos, xerando o pánico ao meu redor.
Aínda así, como ser optimista é compatíbel co problema da hipocondría, fun axiña afogar os posibles COVIDS-19 en mares de desinfección. Dei a charla, dixen sentirme orgullosa de loitar contra unha pandemia, e marchei de cañas coa organización.
A hipocondría nunca me impediu unha celebración.
Non pensaba eu que os meus colegas ían estar peor. Encheran o conxelador de pizzas e croquetas, e memorizaran o teléfono do Ministerio de Sanidade.
Aos seus sans 35 anos de deportistas sen enfermidades, tiñan medo a morrer.
Non tentei convencelos. O medo é ave solitaria, dixo Shakespeare.
Mentres volvía, cos primeiros síntomas agromando no maxín, matinaba en que non cheguei a ler que o verdadeiro motivo do estrito control polo coronavirus non ten que ver coa súa letalidade, senón co problema que xera para os servizos sanitarios e as empresas que enferme moita xente a un tempo.
A verdadeira pandemia, temo, é a psicose, ben alentada polo pouco televisivo que é informar veraz e aburridamente. Se cadra, todo mudaba se a xente, en lugar de desabastecernos de papel hixiénico, espoliase as librarías.