Desinformación


A miña consabida hipocondría pasou a proba máis dura: estiven nun dos focos do coronavirus. Ata o último intre, a miña hipocondría, o meu ego e mais eu tivemos a esperanza de que a organización contase coa presenza de mil asistentes e me recomendasen unha corentena preventiva, que investiría en ver series de zombis e Anatomía de Grey. Pero só viñeron quince, así que cun infalíbel plan para lavar as mans cada 45 minutos, e apelando á miña educación alemá para saudar a lo Merkel, cometín o primeiro erro cando o automatismo latino me levou a espallar bicos, xerando o pánico ao meu redor.

 Aínda así, como ser optimista é compatíbel co problema da hipocondría, fun axiña afogar os posibles COVIDS-19 en mares de desinfección. Dei a charla, dixen sentirme orgullosa de loitar contra unha pandemia, e marchei de cañas coa organización.

A hipocondría nunca me impediu unha celebración.

Non pensaba eu que os meus colegas ían estar peor. Encheran o conxelador de pizzas e croquetas, e memorizaran o teléfono do Ministerio de Sanidade.

Aos seus sans 35 anos de deportistas sen enfermidades, tiñan medo a morrer.

Non tentei convencelos. O medo é ave solitaria, dixo Shakespeare.

Mentres volvía, cos primeiros síntomas agromando no maxín, matinaba en que non cheguei a ler que o verdadeiro motivo do estrito control polo coronavirus non ten que ver coa súa letalidade, senón co problema que xera para os servizos sanitarios e as empresas que enferme moita xente a un tempo.

A verdadeira pandemia, temo, é a psicose, ben alentada polo pouco televisivo que é informar veraz e aburridamente. Se cadra, todo mudaba se a xente, en lugar de desabastecernos de papel hixiénico, espoliase as librarías.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Desinformación