Celso Emilio no Parlamento


Aproveitando o corenta cabodano do pasamento do poeta, Miguel Santalices convidou a Celso Emilio Ferreiro ao Parlamento de Galicia. Nunca o autor de Longa noite de pedra visitara aquela casa: non puido, porque morreu dous anos antes de que a institución botara a andar. Fíxoo a semana pasada, e a súa voz -aceiro e mel, espada e amor-, reproducida por un monllo de rapaces e rapazas de Celanova e Vigo, empapou as paredes do que é, por definición, o templo laico da palabra. Paga a pena, ao fío da feliz iniciativa, esbozarmos un par de cavilacións.

A primeira xira arredor dunha afirmación retórica que, de tan sobada, leva camiño de transformarse en frase litúrxica: o Parlamento é a casa de todos. Non sei se a maioría dos galegos a teñen por tal ou se, como sospeito, medra a impresión popular de que só é a casa dos políticos, ese espécime tan pouco de fiar nestes tempos de necesidade. Deputados que cumpren o ritual de investir presidentes, aprobar leis e poñerse a caldo, entre a crecente apatía do público. Que o recente debate sobre os orzamentos pasase de esguello, apenas con algunha mención marxinal nos medios de comunicación, proba que a miña sospeita non debe andar descamiñada. Que algún partido obteña pingües réditos electorais coa súa proposta de suprimir as autonomías, xa que logo tamén o Parlamento de Galicia, demostra que a institución non atravesa días de gloria.

Entre as múltiples causas dese distanciamento da casa común só quero salientar unha delas: o irrelevante papel que nos debates desempeña a cultura galega. O discurso cultural -a excepción cultural, se se quere utilizar o concepto francés- apenas sobrevoa o hemiciclo en forma de cita literaria esporádica ou de disputa sobre cifras orzamentatarias. O ADN que nos define, a única argamasa que nos une -non a localización do centro de saúde ou o trazado da estrada, que dividen e desunen- permanece fóra do Parlamento. A canción, que diría León Felipe, á intemperie. Velaí por que me parece loable e reparador que o presidente da Cámara lle abrise a porta a Celso Emilio Ferreiro e lle concedese a quenda de palabra.

Celso Emilio visitou o Parlamento acompañado de familiares e amigos, entre eles o seu intérprete máximo: Xesús Alonso Montero. O vello profesor falou das dúas musas do poeta: a musa civil e a musa Moraima. Do home que «facía o amor e a guerra». Da espada ou do cicel que, a golpe de verso, se afanaba en derruír a longa noite de pedra. E da lira ou pandeiro que arrincaba sublimes notas de amor.

De Alonso Montero dixo Santalices que é o mellor orador de Galicia, o Otero Pedrayo dos nosos días. Abofé. Pero tal afirmación, se ben se mira, produce desacougo. Pois resulta que o sumo sacerdote da palabra -e home de palabra- tivo que agardar 91 anos para oficiar no lugar onde se fala: no Parlamento.

Foise o visitante e un grupo de deputados, de onte e de hoxe, volveron ao seu. Discutían unha cuestión seica esencial: se o Celso era da UPG, do PCG ou do PSOE. Non escoitei a conclusión final porque marchei: agardábame o meu neto Celso.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos
Comentarios

Celso Emilio no Parlamento